Lente

Omroep Zeeland

2011-10-21T23:03:00.000+02:00

Gisteren zijn Remi en ik geïnterviewd door Omroep Zeeland. Het gesprek ging over Lente en over onze verwerking van haar verlies. Ik werd twee weken geleden gebeld met de vraag of ik mee wilde werken aan een item over bijzondere rouwverwerking. Via via was dit blog ter sprake gekomen en daar wilden ze wel een uitzending over maken. Ik zag het wel zitten en na overleg ging Remi ook akkoord. En gisteren was het dus zover. Hier in huis was de opname, gewoon op de bank. Het is een mooi verslag geworden, mooi voor ons om te bewaren. Mooi voor Lieven en Arwen om later terug te kijken. Het voelde goed om voor Lente nog iets te mogen maken. Ik vond het heel prettig om het zomaar opeens weer eens lekker over haar te hebben. Om over haar te vertellen aan mensen die ons verhaal nog niet kenden. Om herinneringen op te halen. Om haar te laten zien. En om weer een onderwerp te hebben om over te schrijven...

http://www.omroepzeeland.nl/nieuws/verwerking-overleden-dochtertje-weblog

Een nieuwe zus, een nieuwe boom en een superbroer

2011-04-29T23:59:00.002+02:00

Weet je waarom we dit de Lenteboom noemen, Lieven?

Weet ik niet.

Hier zaten we met heel veel mensen om dag te zeggen tegen Lente toen ze wegging.

Oh. Waar ging ze naar toe?

Tja, dat weet ik niet...

Is tie weggelopen?

Nee, nee... ze is niet weggelopen. Ze was nog maar een baby. Ze kon nog niet lopen.

Oh. Waar is tie dan?

Ik weet het niet. Ze is doodgegaan.

Oh. Ging ze weglopen?

Nee hoor schat, dat deed ze niet hoor. Kom maar eens hier. Even met mama knuffelen.

Ja. Hoi mama...

Remi schrijft

2010-12-23T14:09:00.002+01:00

Woensdag 22 december 2010

Dag lief meisje van me,

De boom is weg.

We hadden bloemen voor je meegenomen. We wilden ze onder de boom leggen. Toen we het veldje opliepen zag ik het. Omgezaagd. Verdwenen. Wat restte was een twintig centimeter hoge stronk. Het was moeilijk te zien onder zo’n dik pak sneeuw. Ik kon wel janken.
Nog net ervoor hadden je mama en ik het erover gehad hoe fijn het was dat we een plek hadden om naartoe te gaan. Een plekje speciaal voor jou, lief meisje. Om aan je te denken, om naartoe te fietsen. Een prachtige boom. Om onder te zitten. Om dan over je te vertellen. Ik loop dan met Lieven naar de boom en dan vertel ik over jou, zijn zus. Hij kent je al goed. Het is een schat van een jongen. Nu hij echt goed begint te praten, heeft hij het ook vaak over jou. Als hij met zijn telefoon speelt, dan belt hij met je. “Wie bel je, Lieven?” “Lente,” zegt hij dan. En als ik tegen hem zeg: “Ik hou van je,” dan zegt hij: “En van mama.” En wanneer ik dat beaam, dan zegt hij: “En van Lente!” “Ja, ook van Lente.”
De treurwilg was ook een plaats om tegen je te praten. Om je dingen te vertellen. Om je te zeggen hoeveel we je missen. Om bloemen onder te leggen. Om briefjes voor je achter te laten. We zaten eronder steeds op 22 mei. We legden dan een kleed, brandden een kaarsje, schreven briefjes en bonden die aan de bloemen. We legden alles tegen de stam aan en lieten het daar. Voor jou.

De boom is weg.

“Wat een leegte,” schreef mama vandaag op het kaartje. Ik had geen betere woorden. We hebben de bloemen op de stronk gelegd. We zijn er zelf nog even bij gaan staan, in een innige omhelzing. We beseften dat we ons in de ruimte bevonden waar voorheen de stam was. We hebben ook de denkbeeldige stam nog proberen te omarmen, met z’n tweeën. Wat normaal ook niet lukte. Wat een gigantische boom was het. Wat een pracht. En wat een plekje.
Daar, onder die mooie boom hebben we toen afscheid van je genomen. En bij elk bezoek voelde ik weer het beste de emotie van die dag. Andere mensen hebben een graf; wij hadden de boom. “Ik ben vandaag nog bij de boom geweest.”
We liepen altijd een grote ronde om de boom. De hangende takken reikten tot de grond en wij liepen dan langs de buitenzijde van die enorme kruin met onze armen wijd door de hangende haag heen. We lieten ons strelen door de bladeren. Aaien op ons gezicht. Ogen dicht. Ik voelde me dan altijd heel dicht bij jou.
Die cirkel liepen we vandaag ook. Door de sneeuw. Diepe sporen. Dikke tranen. Wat een kou.

De boom is weg.

Ik ben nu extra blij met de stekjes die ik van de treurwilg heb geknipt. We hebben nu ook een kleine versie bij ons in de tuin. Daar leeft hij nog. Daar staat hij. Al bijna twee meter hoog. De takken hangen naar beneden en deze zomer raakten ze de grond al. Het is een mooie boom. Het is een mooie troost.
We waren bij het crematorium voor een crematie (92 jaar, dat is pas een leven, dan hoor je pas afscheid te nemen), dus zonder Lieven. Ik zal deze vakantie snel met hem ook naar de boom gaan. Hij weet waar het is en ik hoop dat hij zich de boom kan blijven herinneren als hij groter wordt. Ik ben benieuwd of ze er iets voor terug planten. Er groeit vast wel weer iets moois. En zo niet, dan blijft het toch de plek waar we afscheid hebben genomen van jou, kleine meid.

Je krijgt er nu ook een zusje bij. We hebben het je al verteld bij het tafeltje met je foto’s. Mama is weer zwanger en eind maart wordt er een klein baby-meisje geboren. Het is heel spannend allemaal. We zullen haar over je vertellen, Lente. Je blijft altijd een speciale plaats houden in ons gezinnetje. En in ons hart.

We zullen altijd van je blijven houden.

Kusje van je papa.

Drie jaar

2010-05-23T00:05:00.002+02:00

Het is net na twaalven. Drie jaar geleden lagen we in het ziekenhuis, met z'n drieën. Lente op een koelbedje naast mijn bed, Remi aan mijn andere kant. Ik had geen slaappil nodig, moe van de narcose en de emoties. Ik wilde dat het lichtje boven de wastafel aan bleef. Ik was bang voor het idee dat ik 's nachts op de tast moest voelen naar bevestiging van onze nachtmerrie.
Het drong allemaal nogal moeizaam tot me door.

Ook vandaag was het bij tijd en wijle moeizaam. De meeste tranen zijn in de loop der tijd al gevloeid en ik wist niet of ik er nog wel over had. Ik voelde me verplicht me (extra) verdrietig te voelen en ik wist niet of het me zou 'lukken'. Nadat ik de doos met spullen had gepakt, begon ik te lezen in m'n zwangerschapsdagboekje. Daar stond onder andere het volgende in:
"Het idee dat ze in m'n buik zit is nog steeds moeilijk te bevatten. De bevalling en de periode daarna, als ze er net is, komen steeds dichterbij maar worden steeds enger en moeilijker voor te stellen. De 'losse dingen' zie ik wel goed voor me: een flesje geven, in bad doen, wandelen, dat soort dingen. Maar het feit dat ze er voor altijd is en ook altijd zal blijven, da's echt nog bizar."
Dat is natuurlijk erg raar om te lezen, achteraf. We hebben ook het uitgebreide fotoboek doorgebladerd. Die hele week wordt zo weer heel levendig (rare woordkeuze...).
Toen kwamen ook de tranen. Het verdriet. Het gemis. Het is nooit weg, maar je leert er zo goed mee omgaan dat het gewoon vreemd voelt om het weer 'op te roepen'.
We zijn naar de treurwilg gegaan. We hebben mooie roze bloemetjes uit de tuin neergelegd, een kaarsje ernaast gezet en alledrie een kaartje geschreven. Lieven heeft ook nog een van zijn rozijntjes neergelegd voor Lente.
Vanavond zijn we weer bij de Mug gaan eten. Gezellig, vertrouwd inmiddels, een fijne afsluiting van de dag.
Bedankt voor de bloemen, de kaartjes, de aandacht, de sms'jes, het meeleven.

Mei

2010-05-02T09:44:00.002+02:00

He lief Lentekind,

Het is weer mei. De prunus staat volop te bloeien voor het raam van Lievens kamer. Jouw kamer. Lievens kamer.
Op de tennis vroeg iemand hoeveel kinderen ik had. Twee, zei ik. Ik vertelde even over je. En ik zal straks eens bellen naar De Mug, om een tafel te reserveren voor je verjaardag. Het is weer helemaal de tijd van het jaar om voortdurend aan je te denken.
Het wordt wel steeds moeilijker om me te bedenken hoe anders ons leven bijna was geweest. Een dochter van 3. Volgend jaar ga je al naar school, had ik dan gedacht. Wat word je toch snel groot. Kijk toch eens mensen, ze was pas nog zo klein, een baby. En moet je haar nu zien! Ze kletst de oren van ons hoofd.
Maar lief Lentekind, jij bent gewoon nog steeds die prachtige baby waar we gelijk zoveel van hielden. Klein, mooi en zacht. Ook al word je deze maand geen drie, je bent niet minder hier.

Lievens kus voor zijn zus.

2009-12-19T22:42:00.003+01:00

He lieve Lente,

Ik denk aan je. En ik wilde even een filmpje op je site zetten. Lieven weet namelijk precies waar je fotoboek ligt. Als ik vraag: "Waar is Lente?", dan loopt hij er naar toe. Op dit filmpje doet hij dat ook. Hij geeft dan altijd een kusje op jouw foto op de voorkant. Dit keer vallen er kaartjes uit het boek, die hij er zorgvuldig weer in stopt. Als het gelukt is, geeft hij het boek aan mij zodat ik er ook een kusje op kan geven. Daarom moest ik stoppen met filmen. Hij heeft het boek ook weer netjes terug op z'n plek gelegd en is lekker verder gegaan met spelen. Wat een lieve broer heb je toch!

Een kusje van ons allemaal!

2009-08-28T12:10:00.004+02:00

Twee jaar

2009-05-23T09:51:00.003+02:00

De ochtend was eigenlijk net als anders. We zijn wel even naar de bakker gewandeld voor gebak (want ik had geen taart meer gebakken...). Pas toen Lieven 's middags weer op bed lag, hebben we muziek geluisterd en het fotoalbum bekeken. Rond half drie gingen we naar de boom. We hadden het grote kleed bij ons en kaartjes en bloemen. Lieven vond het erg gezellig allemaal, want z'n oma en opa waren er ook en later Cathalijne ook nog. Zij ging een tijdje met Lieven wandelen zodat Remi en ik in de gelegenheid waren rustig onze kaartjes te schrijven. Dat was fijn om te doen. Emotioneel, dat wel. Want dan lig je op een kleed onder de boom met een pen in je hand. Wat zal je schrijven aan je kind, dat twee jaar had moeten worden? Er komt van alles in je op, maar is het goed genoeg om op te schrijven? En met je pen in de aanslag, je gedachten op volle toeren, merk je opeens dat er nog amper iets staat, maar dat je kaart wel al helemaal nat is.

Het etentje ter afsluiting van de dag, was gezellig, zoals het hoort bij een verjaardag.

Bedankt iedereen. Voor de bloemen, de kaartjes, de woorden, het lezen, het meeleven.

Morgen

2009-05-21T14:38:00.002+02:00

2007-2009

Onze lieve Lente had een mooie meid van twee jaar moeten zijn. In plaats daarvan gaan we morgen naar de treurwilg op de begraafplaats om haar te herdenken.
De bloemen die we vorig jaar en twee jaar geleden voor haar plukten uit onze tuin, zijn nu nog niet zo ver: de knoppen zijn nog dicht. Er groeit wel een heel mooie roze bloesem aan een andere struik. Die neem ik mee (meisjes van twee vinden roze immers prachtig).
Verder gaan we 's avonds weer eten bij de Mug, met een groep vrienden. Dat is fijn. Over haar kunnen praten, maar ook iets gezelligs maken van haar 'verjaardag'.
Er zijn veel mensen die extra aan haar denken, merk ik. Ik verbaas me erover hoeveel mensen weten dat het morgen haar geboortedag is. Dat is super.
Ik zal morgen of anders zaterdag nog een berichtje plaatsen, met misschien wat foto's. Bedankt alvast, voor het meeleven...!

Lang geleden...

2009-04-13T20:32:00.002+02:00

Er gaat vaak een lange tijd overheen voor ik weer iets schrijf, hier, op Lentes site. Het is wel logisch, maar het voelt toch ook wel eens rot. Er gebeurt gewoon nooit iets nieuws rondom haar. Geen nieuwe foto's, geen spannende verhalen...
Het is inmiddels bijna twee jaar geleden dat ze geboren werd . Ik vind tijd een raar iets. Het voelt zo anders dan dat het klinkt, twee jaar.
Het zal wel door het seizoen komen, maar ik denk ook weer heel vaak aan haar (vaker nog dan anders). Ik had zwangerschapsverlof de afgelopen twee jaar in april. Die verloven hebben op de een of andere manier allebei om haar gedraaid. Vorig jaar natuurlijk niet alléén om haar, maar wel óók om haar. Als ik door de tuin loop, voel ik weer hoe ik me toen voelde. Als ik uit Lievens slaapkamerraam de bloesem aan de takken zie verschijnen, denk ik aan de foto's die we daarvan hebben genomen voor Lentes geboortekaartje. Zo komt alles steeds weer terug, alles...behalve zijzelf.
Als ik naar Lieven kijk, kan ik me niet indenken hoe het leven zou zijn zonder hem. Zo leeg, zo stil. Maar ik kan het me aan de andere kant natuurlijk heel goed voorstellen! Het leven zou zijn zoals het vorig jaar was. Met de leegte en de stilte die Lente had achtergelaten.
Dit jaar weer geen verjaardag met taart en kaarsjes voor haar. Hoewel, misschien bak ik er wel gewoon één! Kan Lieven alvast oefenen met het uitblazen van de kaarsjes (en ik met bakken...)!

Verdrietig

2009-01-07T22:36:00.004+01:00

Lieve Lente,

Vanavond heb ik weer sites gelezen met verhalen van andere kindjes, die net als jij zijn doodgegaan.
Dan voel ik weer precies hoe ik me voelde toen jij er net was. Ik was zo trots op je, zo blij dat ik je eindelijk kon zien! Maar het was zo onvoorstelbaar dat je niet bewoog en geen geluid maakte. Papa en ik hadden je vast en we hebben uren, nee dagen, naar je gekeken. Ik voel de pijn weer die we voelden, omdat het niet alleen een kennismaking was, maar ook een afscheid. Je was zo'n perfect en mooi kindje. Hoe kan het nou toch zijn dat je niet meer leefde? We waren er zo klaar voor om je zoveel liefde te geven. Net zoals we nu aan Lieven geven. Kon ik je nog maar eens vasthouden, je dicht tegen me aan drukken. Je gezichtje strelen. Was je maar warm en zacht, dicht bij ons. Want ik mis je zo. Ik mis je zo.
Dag lieve Lente. Een dikke zoen van je mama.

Zo mooi, zo mooi

2008-11-26T15:11:00.003+01:00

http://nl.youtube.com/watch?v=TBn3iIAWW08

Zo mooi, zo mooi - Blof

Alle deuren stonden open
Je kwam er aan
En alles was er klaar voor
En maakte de gebaren die je maakt als iemand welkom is
Zo welkom dat het bijna pijn doet
De pijn van het er bijna zijn

Zo mooi, je was zo mooi, zo mooi
Je had nog mooier mogen worden, maar je kon het niet
En wij blijven altijd op je wachten

Waar ter wereld we ook lopen,
Je blijft bestaan
We konden je niet kennen maar we weten wie je bent
En je blijft iemand die welkom was
Zo welkom dat het altijd pijn doet
De pijn van het er bijna zijn

Zo mooi, je was zo mooi, zo mooi
Je had nog mooier mogen worden, maar je kon het niet
En wij blijven altijd op je wachten

Mooie grote ogen die de wereld zouden zien
Je hield ze stevig dicht
Misschien is het maar beter zo
Misschien

Je was zo mooi, zo mooi, je was zo mooi, zo mooi
Je had nog mooier mogen worden, maar je kon het niet
En wij blijven altijd op je wachten
Je was zo mooi

Alle deuren staan nog open
Jij komt er aan

2008-10-27T22:46:00.002+01:00

He lieve Lente,

Hier gewoon even een berichtje van je mama om te vertellen dat ik aan je aan het denken ben. Kus voor jou, waar je ook bent.

De tweede keer Sophie's Walk

2008-10-04T18:14:00.003+02:00

Morgen gaan we Sophie's Walk weer lopen. Het voelt voor mij wel heel anders dan vorig jaar. Nu kijk ik er naar uit om te wandelen met Remi en Lieven en ondertussen te praten over Lente en over andere kindjes. Het is wel ver weg, helemaal bij Utrecht. Misschien pakken we de camper wel, dan is rijden opeens een stuk leuker.
Ja, morgen gaan we weer fijn over Lente praten en extra aan haar denken. Ik vind het prettig dat er af en toe van die dagen zijn die gewoon nog om haar draaien. Ik zie er naar uit.

Wij doen het best wel goed...

2008-08-26T22:50:00.003+02:00

Toen Lente nog maar pas dood was, heb ik haar op internet toegevoegd aan een symbolische 'bloementuin'. Ouders van een ander overleden kindje hebben die 'tuin' gemaakt, om daar allerlei kinderen in te kunnen herdenken. Ik kon een bloem uitkiezen (ik koos een witte) en een kort stukje schrijven. Heel af en toe kijk ik nog eens op die site. Zo ook eerder deze week. Op sommige andere bloemen kon je klikken en zo werd ik doorgelinkt naar andere sites. Ik las van alles. Ouders die onverwacht hun zoontje van anderhalf verloren (slik). Een moeder die haar dochtertje 9 jaar geleden verloor, schreef nog bijna elke dag op haar weblog. Ze was dagelijks bezig met de verzorging van het grafje en dat soort dingen. Eerst was ik enkel ontroerd, later dacht ik: 'Ik ben toch wel erg blij dat ons leven weer bestaat uit genieten van de dingen die nú gebeuren.' Wij denken nog heel vaak aan onze Lente, maar op een fijne, rustige manier, niet (meer) zo alles-beheersend.
Later ging ik nog even bij Lieven kijken, die lekker in zijn bedje lag te slapen. Toen stond ik wel ineens enorm te huilen om het grote geluk dat ons toch nog is overkomen. Ik aaide over zijn haartjes en vroeg hem met een glimlach om alsjeblieft minstens 113 jaar te worden. En volgens mij mompelde hij toen iets van: 'Da's goed' ...

Ook mee op vakantie

2008-07-23T22:57:00.002+02:00

De eerste dag reden we langs een kapelletje in België. We hebben er allebei een kaarsje opgestoken voor Lente.

De laatste dag, vandaag, zijn we langs de boom gereden om Lieven het plekje te laten zien.

Alle tussenliggende dagen was ze ook op de een of andere manier wel bij ons. Gewoon een beetje 'mee op vakantie'.

Condition of the heart

2008-07-09T17:10:00.002+02:00

Gisteravond reed ik in de auto naar huis, na een avondje bios. Ik zette de cd van Prince op en voor ik er erg in had zat ik naar 'Condition of the heart' te luisteren, één van de liedjes die we op de crematie draaiden. Het is een nummer van bijna 7 minuten en ik realiseerde het me pas na zo'n twee minuten. Het overviel me ineens enorm. Ik zag ons weer zitten, vlak voor de boom, met het kistje ernaast. Ik zag haar gezichtje heel goed voor me en ik voelde de vorm van haar lijfje en haar hoofdje. De tranen vlogen bijna door de auto. Ik moest m'n best doen om me op de weg te concentreren, want ik had de muziek intussen keihard gezet en m'n ogen waren helemaal behuild. Toen ik even later uitstapte en de sleutel in de voordeur deed, bleef ik met m'n tas haken achter een doorn. Een doorn van de roos die we bij de voordeur hebben gepland voor Lente. Toen moest ik wel even glimlachen. Zij is mij ook nog niet vergeten.

Lentes kleertjes

2008-06-17T20:17:00.003+02:00

Veel kleertjes van Lente heb ik een tijdje geleden aan Vivian gegeven, voor haar baby, Emie. Ik had zoveel moois liggen, dat ik het zonde vond om daar niks mee te doen. Een paar dingen heb ik wel apart gehouden. Natuurlijk de kleertjes die ze aan heeft gehad en de kleren waar haar naam op staat, maar ook de eerste dingen die ze gekregen heeft van m'n moeder en m'n zusje. Gisteren besloot ik sommige dingen nu toch ook weg te geven, aan Ranfar, voor Ezra. Vooral de kleertjes die Lente gekregen had van familie, die wilde ik nu wel aan hem geven. Het voelde wel goed om die kleertjes aan Lentes nieuwe nichtje te geven. Ik hoop dat ze ze zal dragen en dat ze mooi staan!

site voor Lieven

2008-06-09T23:18:00.002+02:00

Lieve allemaal,

Deze site wil ik houden voor Lente, maar ik heb ook zoveel te vertellen over haar broertje. Daarom heb ik nu ook een site voor hem gemaakt: http://barbara-remi-lieven.blogspot.com Daar zal ik regelmatig schrijven hoe het met hem en met ons gaat. En het mooie is: daar kan ik ook steeds nieuwe foto's toevoegen...! :)

Je broertje Lieven!

2008-06-03T22:21:00.002+02:00

Even een kort stukje met een foto van Lieven.

Lieven doet het geweldig, hij is een tevreden en makkelijk mannetje. We genieten volop van hem en we zijn supergelukkig dat hij bij ons is.

Later deze week zal ik nog wel wat meer schrijven over hoe het gaat. Het was natuurlijk ook moeilijk soms: als je ziet hoe het kan zijn, voel je weer helemaal wat we hebben moeten missen.

We genieten daarom extra van hem, en denken nog eens extra aan zijn lieve en mooie zus.

Een mooie dag

2008-05-23T11:15:00.004+02:00

Het was een goede dag gisteren. We zijn, voor ons doen, op tijd opgestaan. Lekker ontbeten in de tuin. Daarna heeft Remi de nieuwe bloemetjes in potten gezet en ik heb toegekeken. Rond het middaguur ben ik achter de computer gaan zitten en toen heb ik de verhalen die ik geschreven heb vorig jaar weer eens gelezen. Gewoon over hoe die dagen gingen. Ik heb dat toen allemaal op zitten schrijven, zodat ik niet zou vergeten hoe alles was gegaan. Nu was ik weer blij dat ik dat gedaan had.

De post kwam binnen en we kregen best een hoop kaarten (fijn!). Net toen we in de tuin gingen zitten om ze samen te bekijken, kwamen Remi's ouders langs. Zij waren net bij de boom geweest. We hebben even met z'n viertjes in de tuin gezeten, maar we zeiden niet zoveel. Remi en ik waren emotioneel en ik had niet zoveel zin om te praten. Wij wilden bij de boom zijn om 14.47u, omdat Lente toen geboren werd. We knipten wat roosjes uit de struik en een bloem uit de tulpenboom. Ik nam voor ieder van ons een roze kaartje mee, met een lintje eraan. We hebben onder de boom lieve dingen voor Lente op die kaartjes geschreven en ze aan onze bloemetjes vastgemaakt. We zaten op een groot kleed onder de boom. We moesten veel huilen en dat was lekker. We hadden foto's van Lente bij ons die we ook op het kleed legden. Het voelde goed om samen weer echt bezig te zijn met haar. Mijn vader, moeder en Emmy kwamen toen ook net aan. Gevolgd door Cathalijne en Otto. Wij lieten ons niet al te veel storen en maakten de kaartjes verder af. Dit schreef Remi op zijn kaartje:

Vandaag

een zonnetje

een tuin vol mensen

en "Wat is ze toch gegroeid"

zou je jarig zijn geweest

Vandaag

een zonnetje

een te lege, stille tuin

meisje, wat heb ik je gemist

zou je jarig zijn geweest

's Avonds zijn we lekker uit eten geweest, met z'n tienen. Dat voelde goed: we hebben over Lente gepraat, maar ook over van alles en nog wat. Zo'n dag afsluiten met vrienden om je heen, dat is super. Uiteindelijk kropen we moe maar tevreden in bed. Tevreden omdat we samen weer eens lekker dicht bij ons gevoel en elkaar waren geweest.

22 mei 2007 - 22 mei 2008

2008-05-22T13:10:00.003+02:00

Lieve allemaal,

Bedankt voor alle lieve dingen die we het afgelopen jaar hebben gekregen, gevoeld en gelezen.
Vandaag zijn we allebei thuis en we maken er een mooie dag van. We denken terug aan deze dag een jaar geleden en we halen weer wat herinneringen naar boven. Straks leggen we witte bloemen uit de tuin bij de boom op de begraafplaats.
We zijn verdrietig, maar ook blij met wat we wel hebben. Een zoon op komst, elkaar, lieve familie, lieve vrienden en lieve mensen die zomaar regelmatig aan ons denken.
Voor ieder die op welke manier dan ook iets voor ons betekend heeft, geldt dat we door jullie makkelijker door deze moeilijke tijd heen gaan. Dank je wel.

29 mei

2008-05-13T23:08:00.004+02:00

29 mei 2007

29 mei 2008
Vandaag hebben we de datum voor de keizersnede gepland op 29 mei. Een heel bijzondere dag, omdat het dan ook precies een jaar geleden is dat we Lente hebben laten cremeren.
Ik dacht net aan alle mensen die er toen bij waren, onder de boom. Alle mensen die toen bij ons verdriet stil stonden en aan Lente dachten. Wie daarvan had toen kunnen bedenken dat we precies een jaar later ons tweede kindje zouden krijgen?

Sinds Lentes overlijden vind ik het af en toe fijn om te geloven dat ze nog ergens is en ons helpt. Ik vind het dan ook extra bijzonder dat we juist op deze dag onze zoon in handen zullen krijgen. 'Haar cadeau' aan ons. We moeten ons om half elf melden in het ziekenhuis. Daarvoor kunnen we dan nog even langs de boom. Ik zal haar vragen om ons een beetje te helpen, met wat vertrouwen en een beetje geluk.
Nog ruim 2 weken en dan is het zover... Ik kan haast niet meer wachten, maar wat komt het nu heerlijk snel dichterbij!

Zomaar een praatje...

2008-03-29T23:02:00.003+01:00

Vandaag raakte ik op de tennis aan de praat met een tegenstandster van Cathalijne. Via mijn dikke buik kwamen we op Lente. De vrouw vroeg door, zodat ik op den duur ook vertelde waardoor ze is overleden. "Tja, het heet vasa previa, dat betekent...", zei ik. Ze onderbrak me met: "Dat er allemaal bloedvaten over je vliezen lopen! Dat heb ik ook gehad. Met m'n jongste kind!" Met grote ogen keek ik haar aan. Verbaasd om iemand te ontmoeten die wist wat het was en het nota bene zelf meegemaakt heeft. "Ik ben thuis bevallen en m'n verloskundige heeft na de bevalling nog foto's van de vliezen gemaakt, want ze zei dat het heel bijzonder was.", vertelde ze verder. Ik vroeg haar of ze ook wist hoe bijzonder het was dat haar kind het overleefd had. Ze had géén idee! Niemand had ooit tegen haar gezegd dat ze überhaupt een risico had gelopen. Tot nu. Haar zoontje is inmiddels 10 jaar oud. "Jeetje, ik moet er niet aan denken dat hij er niet zou zijn geweest...", mompelde ze. "Dat is wat wij meemaken.", zei ik zacht.

Ik ben er nog steeds een beetje van in de war...

9 maanden

2008-02-22T23:27:00.002+01:00

Vorige maand vergat ik het voor het eerst. De 22e. Helemaal niet bij stil gestaan die dag. Pas een paar dagen later betrapte ik mezelf erop.

Vandaag was het 9 maanden geleden. Net zolang als de duur van een zwangerschap. Eigenlijk is ze er nu al net zo lang niet als dat ze er wel was. In mijn buik weliswaar, maar toch.
Precies vandaag had ik 2 kraambezoeken, in Den Haag. En Remi is nog op vakantie. Ik sms'te naar hem: "Ik mis haar en ik mis jou." Remi schreef gelijk terug dat hij er ook al aan had gedacht en dat hij ook verdrietig was geweest. Ik zat in de trein en ik moest me groot houden. Zeker deze dag, met die kraambezoeken, wilde ik geen wolk boven mijn hoofd.
En het ging goed vandaag. Ik heb ze fijn vastgehouden. Eerst Cas (8 weken, 1e zoontje van Jaap) en daarna Emie (3 dagen oud, 2e kindje van Vivian). Het was al veel makkelijker dan toen met Isa. Precies wat ik ook gehoopt had. Ik at beschuit met muisjes en bij de tweede dacht ik: "Deze is voor jou, Lente." Het smaakte me prima.

9 maanden. Soms lijkt het gisteren, soms lijkt het al jaren geleden. Maar vandaag was ze weer even heel dicht bij me.

Een broertje!

2008-01-19T20:39:00.000+01:00

Lief Lentekind, je krijgt een klein babybroertje! Het kon niet missen, er zat overduidelijk een piemeltje aan! Je papa en mama kunnen hun geluk niet op, eerst zo'n mooie dochter, nu een zoontje.
Ik zag wel dat jij er ook blij mee was. Ik zag het in die enorme groep vogels die maar over ons cafeetje bleef vliegen, ik zag het in de stralende glimlach van je papa, ik zag het in mezelf. Jij zit immers in ons, en wat ons betreft in alles. Jij was er ook blij mee.
Het wordt een heel ander kindje, maar wel net zoveel van ons als jij ook bent. En we zijn stiekem blij dat het een kereltje is, omdat jij nu onze enige dochter blijft.
Dag hoor lieve Lente, een zoen vanaf hier!

Een plaatje...

2007-12-22T01:58:00.000+01:00

Ik reed vanmorgen naar school, Remi was vrij, en ik dacht: "Als de sneeuw er vanmiddag nog ligt, dan wil ik naar De Boom."
En dat hebben we gedaan. Ik wilde zo graag zien hoe hij er nu uitzag. Het was prachtig: al die takken als lange grijze haren als van een zeer oude, wijze man.
Hij is geknipt, viel me op. Ik was er 2 weken geleden ook nog, voor de begrafenis van Gerard. Toen heb ik nog met mijn gezicht door de takken gelopen om ze goed te voelen. Dat hebben Remi en ik steeds gedaan, als we er waren. Soms zelfs rennend om de boom heen, de takken in ons gezicht. Voelen. Vandaag kon dat niet. Vandaag hebben we een foto gemaakt met de zelfontspanner van ons op het bankje voor de boom. We staan er lachend op, zag ik net. Dus we hebben wel degelijk 'gevoeld'. Alleen niet enkel verdriet!

2007-12-02T23:02:00.000+01:00

Vanmiddag hoorde ik dat ik te weinig schreef op de site. "Ja, zo haken je lezers natuurlijk af.", was het lief bedoelde commentaar. Ik reageerde met: "Ik ben de site ook niet begonnen om lezers te entertainen, maar om voor mezelf m'n verhalen over Lente kwijt te kunnen." Of, bedenk ik me nu, ben ik deze site juist wél begonnen om mijn verhalen te délen?

Een paar uur later kreeg ik Isa Bella in mijn armen. Ik hield haar vast en voelde haar warmte. Ze sliep. Ze lag stil in mijn armen. Ze lijkt best wel een beetje op Lente. Ik dacht aan Lentes koude lichaampje, dat verder hetzelfde had gevoeld als Isa nu. Ik mocht Lente zo veel en zo vaak vasthouden als ik wilde, maar meestal zei Remi na een half uur, drie kwartier: "Zullen we haar zo weer op haar bedje leggen, anders wordt ze zo warm.". Lente mocht niet te warm worden. Zolang ze koud was, bleef haar lichaampje het langst mooi. We waren bang dat ze blauw zou worden als we haar teveel opwarmden. We legden haar weer terug op haar koelbedje. Dat was goed voor haar.
Op een gegeven moment, op de derde dag denk ik, keek ik naar Lente op haar bedje en opeens zag ik overal ijs. Haar dekentje was helemaal bevroren en het ijs lag er bovenop. Ik riep plotseling: "Hé, dat wil ik niet! Dat vind ik zielig! Dat is niet nodig!" Ik geloof niet dat er op dat moment iemand bij me op de kamer was. Ik was alleen met haar. Ik pakte haar van haar bedje (dat ging niet zo gemakkelijk, vanwege mijn wond) en hield haar dicht tegen me aan. Ik fluisterde dat dat niet nodig was, zo veel kou. Het was mei. Ik was bruin van de zon. En Lente lag te bevriezen op een bedje in het ziekenhuis.

Hobbes! (=werknaam)

2007-11-21T16:56:00.000+01:00

Aan steeds meer mensen zijn we trots aan het vertellen dat we weer een kindje krijgen. Zelf zeiden we na de positieve test: "Lente, je krijgt een broertje of zusje!", tegen haar foto op het tafeltje. We dansten een rondje en keken elkaar ongelovig aan. Nu al? Zo snel al? Ongelooflijk. We draaiden nog maar eens een rondje. Daarna pas werden we onzeker. Zou alles wel goed gaan? Eerst die eerste weken maar eens door. We weten inmiddels wat er, ook in het begin, mis kan gaan. Maar we hebben nu al 2 echo's gehad en het ziet er gewoon goed uit, geweldig eigenlijk. We hebben al minuscule armpjes en beentjes gezien en zelfs al ieniemienie vingertjes. Dit kindje is echt in aantocht!
Tuurlijk is het eng. En spannend. En eng. Ja, ik lig 's avonds in bed wel eens te piekeren. Wij zullen toch niet die extreme pechvogels zijn die twéé keer een kindje verliezen? Als je je een tijdje begeeft op sites van ouders die een kind hebben verloren, besef je je ineens dat er wel erg veel mis kan gaan.
Dan praat ik mezelf even later weer wat moed in, dan wrijf ik nog eens over m'n buik (die alweer heel snel dikker aan het worden is) en dan denk ik: "Kom op Bar! Beetje positief alsjeblieft! Ga maar eens een naam bedenken ofzo." En dan luister ik braaf naar mezelf en dan probeer ik weer gewoon lekker te genieten van deze zwangerschap. Want daar heeft Hobbes tenslotte recht op. En wij ook!

Isa Bella

2007-11-11T22:20:00.000+01:00

Gisteravond stonden Remi en ik in de kroeg toen Remi werd gebeld door Toos. Ivo en Elvira hebben een dochtertje gekregen! Ze heet Isa Bella van Agtmaal. Mijn eerste reactie was: "We gaan er naar toe!". Dat mocht gelukkig, dus dat hebben we gelijk gedaan. Fietsen thuis gezet, de auto in, op weg naar Vlissingen. In de auto knepen we in elkaars hand. We keken elkaar bemoedigend aan.
Iets later parkeerden we de auto bij het ziekenhuis. "Nu weten we écht zeker dat we voor iets leuks naar binnen gaan.", zei ik. Ivo kwam ons buiten al tegemoet gelopen. Remi en Ivo hielden elkaar heel lang stevig vast. Ik kon alleen maar raden wat ze dachten.
We liepen de trap op, op weg naar de afdeling verloskunde. Ik keek naar het einde van de gang, in de richting van kamer 113. Daar hadden wij gelegen met Lente. Daar verderop, daar was ze geweest. We liepen Elvira's kamer binnen. Toen ik Isa met haar rode, volle wangetjes in haar armen zag liggen, ging er van alles door me heen. We kusten en feliciteerden haar en ik kon alleen maar naar het baby'tje kijken. Remi mocht haar als eerste vasthouden, nog voor Jan en Toos, terwijl die er eerder waren. Remi keek heel blij en trots naar haar. Hij lachte naar haar en praatte zachtjes tegen haar. Ik ging bij hem staan. Ik keek naar haar en ik dacht: "Ze lééft!". Ik dacht niet: "Wat heeft ze schattige vingertjes en oh, kijk die wimpertjes.". Ik dacht alleen maar: "Ze lééft. Ze beweegt. Ze dóet het! Ze leeft!" Ze had trouwens wel schattige vingertjes en mooie wimpertjes en veel mooie donkere haartjes. Ik mocht haar na Remi vasthouden. Het was heel bijzonder. Ik moest huilen, ja zeker. Maar het voelde heel goed. Ik kon oprecht blij zijn en verdrietig tegelijk. Het een sloot het ander niet uit. Het is een prachtig, lief en mooi meisje en ik ben blij dat ik haar tante mag zijn.
Toen we later de kamer uitliepen, op weg naar de trap, zagen Remi en ik opeens tegelijkertijd de gang naar de OK. Ik herkende de knop waar iemand een pasje voor had gehouden om de klapdeuren open te krijgen. Remi pakte mijn hand vast en liet me zien wat hij nog wist. "Kijk, uit deze gang kwamen we, daar is die kamer waar je die echo kreeg, en toen reden ze je bed naar hier. Hier kreeg ik dat pak. We gingen door die deur de eerste kamer in, geloof ik. Later kwamen we er langs die kant daar weer uit." Ik keek goed mee, nam de richtingen in me op.
Toen we even later naar beneden liepen, hielden we elkaar goed vast. We keken elkaar aan en ik wist dat het goed was geweest om er heen te gaan. In het ziekenhuis kunnen ook goede dingen gebeuren. En nou maar hopen dat wij er ook nog eens met z'n drieën naar buiten komen!

Fotoalbum

2007-11-05T15:50:00.001+01:00

Vandaag en morgen hoef ik lekker niet te werken. Ik had allerlei plannen gemaakt (muurtje schilderen, administratie regelen, schoonmaken, etc), maar ergens deze week besloot ik om het tweede (en laatste) fotoboek nu eindelijk eens te gaan inplakken. En dat ben ik nu aan het doen. Het lijkt zo simpel: je zoekt uit welke er wel en welke er niet in moeten en je plakt ze er in. Paar regeltjes erbij schrijven en klaar is Kees. Maar zo werkt het niet. Eerst pak ik de doos tevoorschijn waar alles in zit. Voordat ik de foto's te pakken heb, ben ik al 10 keer afgeleid. Kijk, de kaartjes die ik naar allerlei mensen geschreven heb, maar die ik nooit gegeven heb (kwam er niet van of het was nog niet helemaal goed of..). Kijk, het fotolijstje waar ik een kleurenkopietje van haar hand- en voetafdruk in wilde doen (is er ook nog niet van gekomen). En hier, de advertenties uit de krant. Het fotoboek van Remi, nog eens even kijken hoeveel Lente op hem leek. Hoe zag hij eruit toen hij bijna zes maanden was? Zo had zij er misschien nu ook uit gezien.
En zo ga ik dan nog even door. Na een tijdje krijg ik trek en maak ik wat klaar in de keuken. Anderhalf uur later is er nog geen foto in het boek terecht gekomen. Huppakee, aan de slag nu!
Inmiddels heb ik de foto's van de donderdag uitgezocht en ingeplakt. Het zijn er niet zo veel. Ik bedenk dat er die dag ook mensen zijn geweest waar we geen foto's van hebben gemaakt. Wie waren dat ook alweer? Ik ga kijken of ik het ergens heb opgeschreven. Ik ga naar de computer om te kijken of ik ergens in een soort dagboekverslagje ook heb genoemd wie wanneer kwam. Maar voordat ik Words open, kijk ik eerst even op m'n site. En ja hoor, weer afgeleid. Ik schrijf 'gauw' even dit stukje.

Zucht. Ik ga zo écht verder. Hoewel, het is al vier uur en ik moet ook nog om boodschappen....

Goed nieuws drukt je ook met de neus op de feiten...

2007-10-31T23:59:00.000+01:00

Op de vasa previa site las ik net het verhaal van een stel dat nu in verwachting is van hun eerste kindje en waarbij de diagnose vasa previa nu al is vastgesteld. Dat is echt supergoed nieuws voor die mensen, want de kans dat hun kindje het gewoon overleeft is ontzettend groot. Ik schoot er wel helemaal van vol. Ik weet niet precies waarom. Ik weet niet of ik nou ook wat jaloezie voelde of alleen maar betrokkenheid en blijdschap. Waarschijnlijk toch wel van alles wat. Het bizarre is alleen dat zij nog veel tegenwerking kregen van hun arts. Die wilde bijvoorbeeld niet toezeggen dat ze een geplande keizersnede kreeg! Ze zullen toch niet zo ongelooflijk lomp zijn om hiermee een risico te lopen?! Al die artsen roepen maar dat het zo zeldzaam is en dat het nooit voorkomt! Ik kan het wel uitschreeuwen als ik dat hoor. Hoe lang gaan ze dat nog volhouden? Wanneer beginnen ze met een goede landelijke registratie? Wanneer worden we een keer serieus genomen? Wanneer komt er eens een artikel in al die stomme oh-wat-loopt-alles-altijd-goed-af-bladen! Daar mag geen artikel in over vasa previa omdat het alleen maar blij en vrolijk mag zijn in hun babytijdschrift. Net of aanstaande ouders niet gewoon het recht hebben op die informatie! Wie het niet wilt lezen, bladert toch gewoon verder! Maar dan bestáát het in elk geval wel.

Er moeten -wellicht operatief- nog heel wat oogkleppen verwijderd worden.

Goed

2007-10-22T00:26:00.000+02:00

Ik denk dat het gewoon goed met me gaat. Dat ik het daarom ook minder nodig heb om te schrijven. Ik heb nu al 2 weken geen nieuw bericht geplaatst en ik ben me daar wel van bewust. Ik denk dat het een goed teken is. Ik ben veel meer bezig met andere dingen. Werken, sporten, ontspannen met Remi... Ik heb m'n eigen leven voor een heel eind weer opgepakt. Ik denk al veel minder vaak: "Alles was leuker als zij er bij zou zijn". Dat ís nog wel zo, maar ik denk het niet meer heel de tijd. Ik vind het leven eigenlijk gewoon (weer) leuk.
Het is nu net na twaalven, dus het is 22 oktober nu. 5 Maanden na... Ja, alles is anders dan het moest zijn. En ik mis haar vaak genoeg. Maar het gaat goed met me.

En voor het geval je dat niet wist: dat je al deze berichtjes van mij steeds hebt gelezen...dat heeft me daar heel erg bij geholpen.

http://www.sanderschenkel.nl/album2007sophieswalk.htm

2007-10-08T20:00:00.000+02:00

Lieve Eileen, Ron, Sonja, Iris, Rob, Bas, Ilona, Agnes, Cor, Pauline, Betty, Nora, Jurjen, Greet, Marina, Riet, Marjolein, Leonie, Tannie, Dineke, Mirjam, Wim, Melany, Janneke, Ingrid, Marjet, Lilian, Jenny, Cees, Marianne, Jenny, Berth, papa, mama, Jan, Toos, Jan, Marianne en oma van Loenhout.

Dankzij jullie konden we een enorme financiële bijdrage leveren aan Sophie's Walk. Ongelooflijk hoeveel geld we toegestopt kregen!! We hebben een enveloppe van 425 euro kunnen overhandigen. Het geld is erg belangrijk, omdat de Stichting daardoor ruimte heeft om op allerlei manieren en plaatsen aandacht te vragen voor Vasa Previa.

Het was een heel bijzonder ochtend. Ik was best zenuwachtig en ik had de avond ervoor alles al klaar gelegd (routebeschrijving, fototoestel, enveloppe met geld, etc). 's Ochtends stond ik veel te vroeg op, maar we vertrokken toch nog te laat. We reden er naar toe in dikke mist. Toen we aankamen in het bos waar we verzamelden, waren de anderen er al.
Ik herkende 2 mensen van foto's. Anderen herkenden ons ook. "Jullie zijn de ouders van Lente toch?" vroeg een vader. Het was heel bijzonder om zo benaderd te worden. Allerlei mensen kwamen zich uit zichzelf voorstellen. Ik voelde me snel op m'n gemak. Gelijk kwamen wel de tranen. Opeens voelde ik dat al die mensen ook zo'n verdriet hebben (gehad). Hetzelfde verdriet. De ochtend werd geopend door een kort welkomstwoordje. Lente werd daar ook in genoemd, net als Luce en Anouk, 2 meisjes die ook nog maar pas zijn overleden.
Toen we gingen wandelen zocht ik snel Silvia op. Met haar heb ik veel geschreven; ze is de moeder van Anouk. Het was fijn om haar 'live' te spreken. Het voelde snel vertrouwd. Later spraken we Sigrid (ze verloor 4 jaar geleden haar eerste zoontje Merijn) en haar man Arjan. Zij zijn verder dan wij en het was fijn om allerlei vragen te stellen. Na afloop dronken we nog wat met ze. Remi en ik vonden het fijne mensen. Lief en vriendelijk.

We hebben er veel aan gehad. Ik hoop dat we de andere ouders, die in een andere stad hebben gelopen, ook nog eens ontmoeten. Het is heel bijzonder om mensen om je heen te hebben, die precies weten hoe het is. Je hoeft niks uit te leggen en je kunt van alles vragen. Al met al was het dus een heel geslaagde dag. Volgend jaar gaan we zeker weer! En wie weet nemen we dan ook een heleboel aanhang mee...

Sophie's Walk 2

2007-09-30T15:12:00.000+02:00

Vandaag over een week, op zondag 7 oktober, lopen (wandelen) we in Vlaardingen 5 kilometer. Het is een internationale sponsorloop voor de Vasa Previa Stichting. Het doel van de wandeltocht is een groter bewustzijn voor de complicatie Vasa Previa krijgen en geld ophalen.

Wil je meelopen?
Het begint om 10.30uur. Vertrek vanuit Vlissingen/Middelburg rond 8.30uur. Zo tegen twaalven zal het wel weer klaar zijn. Misschien gaan we dan nog even wat eten? Na afloop krijgt iedereen een tasje met spulletjes van bedrijven die sponsoren, cadeau.
Laat het me weten, dan zorg ik dat je ingeschreven staat!

Kun je niet meelopen maar wil je ons wel steunen? Je kunt geld overmaken naar ons rekeningnummer. Wij zorgen dan dat het op de juiste plek terecht komt. 3983644 (Postbank) tnv R. van Agtmaal en/of B. Kouwijzer. Er zit geen minimum aan ofzo hoor, alle (ook kleine) beetjes helpen!!!

Voor iedereen die wil helpen, op welke manier dan ook, BEDANKT!

Onverwacht

2007-09-26T00:04:00.000+02:00

Verdriet komt wel vaker op een heel onverwacht moment. Zo ook vanavond. Ik gaf de informatieavond op school. Ik heette de ouders welkom en bedankte ze voor hun geduld (de andere klassen hadden hun info-avond al vier weken geleden). Daarna wilde ik ze bedanken voor alle lieve kaartjes en bloemen en aandacht na het overlijden van Lente. Maar ergens halverwege 'bedankt' en 'alle steun' kreeg ik ineens een enorme brok in mijn keel en mijn ogen werden waterig. Ik schrok een beetje van mezelf, want ik had dit totaal niet aan voelen komen. Gelukkig reageerden de ouders begripvol en lief. Eén ouder deed zelfs even met me mee en pinkte ook een traantje weg. Ik liet het maar heel even gaan en daarna kon ik me gelukkig herstellen. De rest van de avond verliep goed. Ik had me voorbereid op heel wat kritische vragen, maar dat viel uiteindelijk reuze mee. Hoe zou dat nou komen?

PZC

2007-09-21T23:54:00.000+02:00

In de PZC van zaterdag 22 september hebben we een 'dankbetuiging' geplaatst. Ik hoop tenminste dat het allemaal gelukt is (het moest via de mail). Morgen is het precies 4 maanden geleden en bovendien is het dan zaterdag (en die krant wordt het meest gelezen). We hebben zoveel kaarten en bloemen gekregen van mensen van wie we geen adres hebben, dat het op deze manier het handigst is.
Ben benieuwd hoe de advertentie er uit ziet...!

Tranen

2007-09-16T21:42:00.000+02:00

"Eindelijk zijn we echt compleet", roept iemand. We staan klaar voor een familiefoto. We zijn helemaal niet compleet, denk ik bij mezelf. Ondertussen wordt deze stelling echter door verschillende mensen tevreden bevestigd. Iedereen is er vandaag bij. Ooms, tantes, neven, nichten, aanhang en kinderen. Iedereen is er vandaag bij. Iedereen is gekomen. Ik laat mijn lege handen nonchalant tussen mijn gehurkte benen hangen. Voor mij geen dochter die ik trots aan de fotograaf kan showen. Voor mij geen hordes opa's en oma's die non-stop mijn kind bewonderen.
Ik krijg troostende blikken als ik later wat tranen weg moet vegen. Ik krijg een aai over mijn arm en een lief woord. En daar doe ik het mee. Want ik heb zo weinig keus.

Bloemen

2007-09-15T13:30:00.000+02:00

Vandaag werden we uit bed gebeld. Dat lag overigens vooral aan ons. Een grote, mooie bos bloemen werd er bezorgd. Van de delta lloyd. Met een brief erbij, met excuses. Kijk, en dat is dan weer wél leuk om te ontvangen!

Tegenslag, part II

2007-09-11T23:31:00.001+02:00

Stel je voor, je komt thuis en je vindt een briefje van Select Vracht; er ligt een pakketje bij de buren. Dan denk je toch: "Spannend! Iemand heeft me iets gestuurd!"? Ik belde in elk geval zo snel mogelijk bij de buurvrouw aan.
Ik ruk het pakje open, nieuwsgierig. Ergens hoor ik een stemmetje: "Misschien is het niet zo leuk. Weet je nog die keer dat je een ZwangerKadoDoos kreeg, na de miskraam?".
En ja hoor, kleine stemmetjes hebben het vaak goed (waarom roepen die stemmetjes niet wat harder, zodat het beter tot je doordringt??).

Mijn zorgverzekeraar (die toch echt heeft betaald voor alle ziekenhuiskosten, en volledig op de hoogte is, mag ik aannemen) is zo 'attent' geweest om me een "veiligheidsset voor de baby" te sturen. Handige hoekjes voor de scherpe punten van de tafel, iets voor de stopcontacten en nog zo wat van die dingen. Met een begeleidende brief. "Uw baby is nu bijna 4 maanden oud. U heeft al gemerkt dat uw kindje steeds meer kan: van de rug naar de buik draaien, dingen pakken, trappelen, bla bla bla..." En bedankt delta lloyd.

Dus ik ben achter de computer gaan zitten en heb een brief geschreven. Dat het vast goed bedoeld was, en waarschijnlijk ook persoonlijk, maar dat dat niet erg goed gelukt was. En of ze daar in het vervolg rekening mee wilden houden. Ouders van dode kindjes hebben geen veiligheidsset nodig.

Naja, dat laatste zei ik natuurlijk niet. Maar ik denk wel dat de boodschap duidelijk was... Eikels.

Lente in mijn hart. Herfst in mijn hoofd.

2007-09-10T10:51:00.000+02:00

Lente, de blaadjes worden geel. De wind waait en ze vallen naar beneden. Ik hou je voor het raam. Kijk! Zie je ze? Dat is omdat het al herfst aan het worden is. Nog even en alles is kaal. Dan zullen we weer moeten wachten. Wachten op nieuwe knopjes, op zon en op warmte. Dat duurt altijd heel lang. Maar hoe langer je er op moet wachten, des te blijer zijn we als het eenmaal zover is. Als er door jouw slaapkamerraam weer roze bloesem te zien is. Als de tulpenboom weer bloeit en de rozen nieuwe knoppen hebben. Dan zullen je papa en mama door de tuin lopen en elkaar alles aanwijzen. Kijk! Heb je die al gezien? Die krijgt ook prachtige uitlopers. En deze dan! Die zijn opeens al helemaal open! Was dat gisteren ook al?
Maar mama moet zo gaan werken hoor. In gedachten doe ik net of ik je nog even vasthoud. Je krijgt een zoen op je wang. Je reageert er niet op, te druk met wat er buiten gebeurt. Dat is prima liefje. Ga je mee? We doen je jasje aan en mama zet je in de maxi cosi in de auto. Lekker bij oma spelen. Zul je lief zijn en lekker je flesje leeg drinken? Papa en mama komen je straks weer halen hoor! Dág lief Lente-kind!

Sophie's Walk

2007-09-05T23:25:00.000+02:00

Op 7 oktober a.s. gaan we meedoen aan een sponsorloop, genaamd Sophie's Walk. Wij gaan proberen geld in te zamelen t.b.v. de Vasa Previa Foundation. We zullen op die dag waarschijnlijk ook andere ouders ontmoeten. Spannend!

Ik zoek daarom mensen én bedrijven die ons willen steunen. Wil je dat zelf doen of weet je iemand, hou dan deze site de komende weken in de gaten. Ik zal er binnenkort meer details over vermelden.

Sophie's Walk is in 2002 opgezet door een moeder die ook haar dochtertje verloren is. Inmiddels wordt er in 40 landen gelopen. De opzet is zó, dat er gedurende 2 dagen (6 en 7 oktober) over de hele wereld wordt gelopen. Wij gaan dus op zondag in Vlaardingen lopen.

Wil je nu alvast meer weten, dan kun je via de vasa previa site (zie de link rechtsboven) meer informatie lezen.

Weer aan de slag...

2007-09-03T23:06:00.000+02:00

Hij zit er alweer op, die eerste werkdag. Gelukkig viel het helemaal niet tegen en kreeg ik er juist energie van. Vannacht was ik daar nog niet zo zeker van, want ik sliep heel licht. Ik werd wel tien keer wakker (te warm, te koud, dorst, plassen, rare droom, weer te warm). Tegen de ochtend was ik nog doodmoe. Ik ben daarom nog even blijven liggen toen Remi opstond. Ik wilde voorkomen dat ik tegen de middag (als ik voor de klas moest) al in slaap zou vallen. Dus nog even rustig aan gedaan en pas om 10.30 vertrokken. Dat was wel een goede zet, want nu kwam ik tenminste uitgerust op school. Het was fijn om met m'n klasje te zijn en weer lekker met ze te kletsen en te werken. Zij waren ook blij dat ik er weer was, dus dat scheelt ook! Na drie uur nog rustig twee uurtjes gewerkt. Het viel dus niet tegen al met al. Morgen weer en ik hoop dat ik vannacht beter slaap!

"Compleet"

2007-09-01T18:29:00.000+02:00

Alles is er nu. De as, de foto's. Alles wat er nog van haar te krijgen was, is nu in huis. De foto's zijn mooi, maar niet anders dan we al hadden. Ik hoopte eigenlijk dat er iets bij zou zitten van de allereerste uren. Een foto waarop je nog niet kan zien dat ze dood is. Zo één waarop je haar zachtheid en warmte nog goed ziet. Maar ze zijn van net iets later. Van momenten dat we ook onze eigen camera al volop gebruikten. Nou goed. We hebben ze in elk geval in huis.
Het was fijn om met Marjanne te praten. Ze is zo dichtbij geweest helemaal in het begin. Ik bedenk me nu eigenlijk dat ik meer had moeten vragen aan haar. Hoe voelde ze aan, hoe was het om haar aan te kleden? Wat vond je, wat dacht je, wat voelde je er bij? Zij heeft Lentes billetjes schoongemaakt, haar enige luiertje omgedaan. Haar eerste kleertjes aangetrokken, een paar kleine plukjes haar afgeknipt. Haar handjes en voetjes op een stempelkussentje gedrukt om afdrukjes te maken. Ze heeft haar bloot bekeken, toen ze er nog maar net was, en nog warm en soepel was. Haar lekkere babybeentjes vastgehouden. Ze heeft ons gezien, toen het nog maar amper tot ons doordrong. Remi gezien, toen hij vreselijk huilde. Mij, toen ik nog zo duf was van de narcose en nog niet goed kon beseffen wat er aan de hand was. De eerste tranen. Het eerste ongeloof. De eerste schok.
We hebben fijn gepraat. Over de vakantie, over hoe we het leven weer proberen op te pakken, over werk en over sport. Over haar leven, kinderen, huis en werk. We dronken thee en zaten lekker op de bank.

Ik hoop dat ik haar over een tijdje weer als zuster heb. Op dezelfde afdeling, op een andere kamer.

De as

2007-08-29T17:20:00.000+02:00

Vanmiddag kregen we de as thuis. Henk Jan, de begrafenisondernemer kwam het brengen. Het is moeilijk je er van tevoren iets bij voor te stellen. Niet van hoe het er uit ziet, en niet van hoe het voelt om het in huis te hebben. We wisten wel dat het in een soort koker zou zitten. Zoals altijd was hij stipt op tijd. Met een linnen tasje in zijn hand kwam hij binnen. We praatten wat over de vakantie. Hij was lang weggeweest, daarom duurde het ook zo lang voor we weer wat van hem hoorden. Op een gegeven moment viel het gesprek een beetje stil omdat we opeens allemaal naar zijn handen keken. Toen hij het blik uit het tasje haalde, hield ik me zo rustig mogelijk. Ik wilde vooral geen drama ofzo. In ieder geval niet waar hij bij was. Remi nam het aan en ging er heel voorzichtig mee om. Ik had meer zoiets van: "Nou, zoveel stelt het niet voor, ...als je er tenminste niet teveel bij stilstaat." Niet lang daarna ging Henk Jan weer weg. We zeiden dat we hoopten elkaar voorlopig niet meer te zien. En daar zaten we dan. Met de as. Opeens bedacht ik me dat het vandaag ook de 29e is, dus dat het precies 3 maanden geleden is dat we haar cremeerden. Het was 14.00uur en het zou zelfs hetzelfde tijdstip kunnen zijn, want het is toen gelijk na de plechtigheid gebeurd.

We hebben nu bijna alles van haar in huis. Vrijdag komt het laatste: de foto's van het toestel uit het ziekenhuis. Zuster Marjanne komt ze brengen. Onze 'lievelingszuster'. Ik vind het heel spannend om foto's van haar te gaan zien die ik nog niet eerder heb gezien. Remi zegt dat ik me er niet al te veel van voor moet stellen, maar ik ben heel benieuwd wat er bij zit. Misschien een mooie foto van de eerste uren...?

Lijstje

2007-08-28T08:31:00.000+02:00

Brieven sturen aan onbekenden van wie we een kaart hebben gekregen- klaar
Brief sturen naar Willemijn (leidde de crematie)- klaar
Hand -en voetafdrukjes kopiëren- nog doen
Eerste fotoalbum inplakken- klaar
Tweede fotoalbum inplakken- nog doen
Bellen voor de as (waar blijft dat?)- nog doen
Foto's voor familie uitzoeken- nog doen
Advertentie in de krant plaatsen (nog niet zeker)- nog doen
Medaillon laten maken- nog doen

Ik heb nog een paar dagen verlof. Maandag moet ik weer aan de slag. Ik hoopte alles af te hebben voordat het zover is, omdat ik niet weet hoe lang het anders nog blijft liggen. Maar het is gek, ik moet me er echt toe zetten. Terwijl ik het de eerste weken fijn vond om het album te maken, heb ik nu zoiets van 'kom op, het moet nu eenmaal'. Ik weet niet goed hoe dat komt. Omdat er niks meer te doen is, als het eenmaal klaar is? Zolang ik het uitstel, heb ik nog iets dat ik voor haar kan doen... Want stel je voor, als alles afgevinkt is... Wat blijft er dan nog over?

Remi schrijft

2007-08-25T00:58:00.000+02:00

Misschien stond het in de sterren geschreven. Misschien had ik mijn hand moeten laten lezen door een waarzegster. Misschien had zij me kunnen vertellen dat dinsdag 22 mei 2007 alles verkeerd zou gaan. Misschien had ze in de lijnen van mijn hand kunnen zien dat op die dinsdag ons dochtertje bij de geboorte dood zou gaan. Tijdens de weeën. Ze had me kunnen vertellen dat na 42 weken perfecte zwangerschap een gezond meisje zou sterven. Waarschijnlijk had ik haar niet geloofd. Nog waarschijnlijker had ze me gewoon verteld dat ik vader zou worden, en gelukkig. Dan had ik haar nu kunnen opzoeken, haar kamertje kunnen binnenstappen en haar een emmer water in haar gezicht kunnen gooien. Die had ze ook niet zien aankomen!
Het zou zo gemakkelijk zijn iemand de schuld te kunnen geven. Of boos te kunnen zijn. Zou het ook helpen? Zou het de pijn verzachten?
Het zou zo gemakkelijk zijn te geloven in God, die mij zou kunnen bijstaan in deze moeilijke tijd. Zou het ook helpen? Zou het de pijn verzachten? Zou ik niet verschrikkelijk boos zijn op die god, die godverdomme niks deed toen ons dochtertje dood bloedde. Had hij ons over het hoofd gezien? Of had hij een rekening te vereffenen? Waar hadden we dit aan verdiend? Wat kan Lente in hemelsnaam gedaan hebben? Hoe kan hij een reden hebben gehad om twee mensen die zielsveel van elkaar houden zo blij te maken met de verwachting van nieuw leven, en zich dan negen maanden later te bedenken.
Een emmer water in zijn gezicht!
Nee, ik geloof niet in astrologen, waarzeggers en God. Dat ze samen een handdoek pakken, hun gezicht afdrogen, en zich diep schamen!

Drie maanden geleden

2007-08-22T09:16:00.002+02:00

Het is vandaag drie maanden geleden dat Lente geboren en gestorven is. Ik heb kort daarna van die dag een 'verslagje' gemaakt, omdat ik bang was dat je er later toch heel veel van vergeet.

Met 42 weken moesten we ’s ochtends komen, omdat ik ingeleid zou worden. Dat is nu 8 dagen geleden trouwens. We waren om 8.15 in het ziekenhuis. Ik werd rond half negen aan de CTG gelegd. Dat was de derde keer die week, dus we wisten inmiddels hoe dat werkte. En net als de vorige keren was alles goed. Mooie hartslag van rond de 150, bewegingen genoeg. Zo'n CTG duurt trouwens drie kwartier. De verloskundige nam ons mee en ik kreeg gel (prepadil) ingebracht. Dat was niet fijn. Ze moet toch even ‘wroeten’ en dat was te voelen ook! We kregen een kamer apart. Ik ging op bed liggen en voelde me niet zo lekker. De verloskundige zou om half twee komen om opnieuw te voelen. Ik werd ondertussen opnieuw aan de CTG gelegd om te controleren of alles goed bleef gaan, ook na de gel. Weer alles goed. We werden keurig in de gaten gehouden. Rond 11.00 uur kreeg ik toch echt de eerste weeën, hoewel ik toen nog twijfelde of het ze wel waren. Remi ging ze even later timen en opschrijven. Rond half één kwam de verloskundige al, eerder dan gepland. Ze voelde, maar er was nog geen ontsluiting. Ze voelde wel dat de baarmoedermond al soepeler was. Ook omdat ik al weeën had, hoefde ik niet voor de tweede keer gel te krijgen. Het onderzoek was behoorlijk pijnlijk. Ik voelde me ook misselijk worden en ik moest rond kwart voor twee overgeven. Even leek ik me wat beter te voelen en Remi greep dat moment aan om snel iets te eten beneden in het ziekenhuis. Hij nam zijn telefoon mee en zei snel terug te zijn. Hij was amper de kamer uit of ik voelde mijn vliezen breken. Althans, dat dacht ik te voelen. Toen ik keek (ik vond het heel spannend, want ik wist dat de bevalling dan echt begonnen was) zag ik echter dat het allemaal bloed was. Ik drukte op het knopje voor de zuster. Zij verschoonde snel mijn bed. Gelijk daarna verloor ik weer bloed. De zuster zette nu de CTG weer aan. Ik kreeg net een wee en wilde alleen maar krom liggen, op m’n zij. De zuster kon alleen maar een lage hartslag vinden en twijfelde of het de mijne misschien was. Ze polste mijn hartslag. Ze haalde de verloskundige erbij. Ze reden mijn bed naar de echokamer. Ik zei dat iemand op Remi moest wachten, omdat hij anders zou schrikken. Het leek alsof ze me niet hoorden. Er werd een echo gedaan, maar ik had veel pijn en kon moeilijk stil op m’n rug liggen. Het bed en de computer moesten allemaal gedraaid worden, ook vanwege dat extra bed in die kamer. De verloskundige kon ook alleen maar een lage hartslag vinden. Ik vroeg weer om Remi en nu ging de zuster hem halen. De verloskundige haalde de gynaecoloog erbij. Hij nam de echo over. Er werd overlegd en ik hoorde dat ze serieus en haastig klonken. Ik zag Remi en ik zei dat ik een bloeding had gehad. Remi stond er gespannen bij. De verloskundige vroeg of ik begrepen had wat er ging gebeuren. Ik zei van niet. Ze vertelde me dat ze een spoedkeizersnede gingen doen en dat we nu gelijk naar de OK gingen. Ik had veel pijn en vond het best dat ze gingen opereren. Ik dacht nog wel: “Ik wil niet dood, ik ben heel gelukkig.” Ik werd op een ander bed gelegd en ik weet nog dat ik heel veel mensen zag en dat iedereen bezig was om de operatie voor te bereiden. Er werd heel snel gewerkt, ze hadden haast. Ik zag Remi met opeens een wit pak aan en een muts op zijn hoofd. Ik zag dat hij zorgelijk keek. Ik wilde hem geruststellen en ik stak mijn duim naar hem op en ik kuste hem in de lucht. Ik dacht bij mezelf: “Oh jee, hij vindt operaties helemaal niks en nou zit hij hier. Bovendien ziet hij dat ik pijn heb. Ik zal even laten zien dat alles goed komt.” Ik kreeg een infuus en ik moest door een maskertje ademen. Ik had al 3 keer eerder een narcose gehad, dus ik wist wat er gebeurde. Ik vond het jammer dat ik weer zo suf zou zijn en zou slapen bij haar geboorte, maar ik had ook veel pijn en vond het heerlijk dat ik dat niet meer zou voelen. Ik hoopte wel dat ik weer wakker zou worden, want daar was ik niet zo heel zeker van. Gelukkig was er niet veel tijd om daar over na te denken.
Het volgende gedeelte heb ik niet meegekregen. Remi heeft mij dit allemaal verteld omdat hij overal bij stond.
De arts begon gelijk met snijden toen ik weggleed in een narcoseslaap. Een paar minuutjes later werd Lente uit mijn buik getrokken. Het ging heel snel allemaal. De navelstreng werd doorgeknipt en Lente werd doorgegeven aan de kinderarts. Ze werd in een soort glazen couveuse kastje gelegd en naar een andere kamer gereden. Daar werd ze er weer uitgehaald en ze kreeg plakkertjes op haar lichaam en ze begonnen met reanimeren. Ze kreeg een zuurstoffles over haar gezichtje en ze kreeg hartmassage. Dat ging er stevig aan toe. Iemand riep steeds het aantal minuten dat ze bezig waren. De arts riep om adrenaline. Dat werd twee keer, via een buisje in haar mond ingebracht. Na twaalf minuten stopten ze met reanimeren. Remi kreeg Lente in zijn armen. Het personeel van het ziekenhuis begon de spulletjes op te ruimen. Lente was overleden. Omdat ze nergens meer op gereageerd heeft, is ze blijkbaar tijdens de keizersnee overleden en was ze dus dood op het moment dat ze geboren werd. Het gevoel dat Remi had tijdens al deze momenten is niet te beschrijven. Een gevoel van enorme machteloosheid komt het dichtst bij. Iemand maakte gelijk foto’s. Remi staat er hartverscheurend huilend op met Lente in zijn armen. Lente ziet er uit als een prachtig en perfect baby’tje. Remi zat daar in die reanimatiekamer met Lente totdat iemand zei dat hij mee moest komen, omdat hij ‘daar toch ook niet kon blijven zitten’. Remi vroeg zich af waarom dat in godsnaam niet kon.
Lente werd naar onze kamer gereden en Remi liep er achter aan. De kamer was natuurlijk nog leeg, omdat ik met mijn bed nog op de OK was. Het hechten van mijn wond heeft zo’n 35 minuten geduurd. Daarna werd ik ook naar onze kamer gereden. Ik hoefde niet naar de verkoever, omdat we een kamer apart hadden.
Onderweg werd ik voor het eerst ‘wakker’. Ik vroeg gelijk: “Hoe is het met ‘r?” Iemand aan het hoofdeind van mijn bed zei: “Dat legt de dokter zo uit.” Toen zei ik: “Ja, maar hoe ís het met ‘r?!” Toen zei hij weer dat de dokter dat zo uit zou leggen. Ik weet nog dat ik dacht: “Joh, doe niet zo lastig en zeg gewoon dat het goed gaat en dan hoor ik de details straks wel.” Ik dacht er toen echt niet aan dat ze ook dood zou kunnen zijn. Ik werd de kamer ingereden en toen hoorde ik Remi gelijk zeggen dat het niet goed was. “Het is niet goed Bar”. Ik zei “Nee..”, nog half verdoofd van de narcose. En hij zei dat het helemaal mis was. Hij had Lente in zijn armen. Ik was te moe en had teveel pijn om op te kijken. Ik zag Remi wel even, maar viel gelijk weer in slaap. Ik begreep wel wat er gezegd werd. Steeds als ik wakker werd, besefte ik weer wat er aan de hand was. Ik wilde wakker blijven en het tot me door laten dringen, maar de narcose was sterker dan ik. Remi heeft zich in die eerste uren heel eenzaam gevoeld. Hij voelde al het verdriet in volle hevigheid, terwijl ik steeds wegzakte in een slaap.
Ik had veel last van enorm trillen. Mijn hele lijf schudde heen en weer in het bed. John, een man van de operatiekamer, die even bij ons zat, zei dat het van de narcose kwam en dat ik goed moest uitademen. Remi en hij hadden allebei een hand tegen mijn gezicht en schouder. Ik weet nog dat ik dat heel prettig vond en dat ik er rustig van werd. Als ik zo trilde deed dat veel pijn aan mijn wond. (Later op de avond, toen er bezoek was, ging ik ook steeds zo trillen zodra ik ging praten. Remi zei toen steeds dat ik me rustig moest houden en dat ik niet teveel mocht zeggen.)
Het was 14.47 uur toen Lente geboren werd. Ze woog 3190 gram en was 50½ cm lang. Ik was blij dat ze 50 cm lang was, want daar hoopte ik de hele tijd op. Ik had namelijk veel leuke kleertjes in die maat, terwijl sommige baby’s dat helemaal niet passen, omdat ze al wat langer zijn bij de geboorte. Achteraf gezien heeft ze die kleertjes natuurlijk alsnog niet gedragen, maar toch dacht ik toen: “Fijn, 50 cm, precies wat ik wou!”. De zusters hebben Lente gewassen en ze poepte ook nog, dus ze kreeg een luier om. Ze maakten afdrukken van haar handjes en voetjes en Remi maakte eerst foto’s en ging daarna helpen. Ze waren heel lief met haar bezig.
Pas rond half zes was ik ‘helder’ genoeg om samen met Remi te beslissen dat onze ouders ingelicht moesten worden. Ik zei dat hij alleen onze vaders en moeders moest bellen, en dat zij dan maar verder moesten bellen. Remi ging de kamer uit om te bellen. De zuster (Marianne) ging Lente aankleden. Ze vroeg me welke kleertjes ze aan moest. Ik legde haar uit wat ze uit de luiertas moest pakken. Heel zorgzaam kleedde ze Lente aan. Ze praatte ook heel lief tegen haar. Ik besefte op dat moment opeens dat mijn lieve kindje daar lag. Het was echt een ‘eye-opener’ dat iemand zo lief tegen haar aan het praten was. Vanaf dat moment drong er langzaam tot me door wat er écht aan de hand was.Niet veel later kwamen eerst Remi’s ouders en broer langs. Later kwamen mijn moeder, vader, tante, stiefmoeder, broer en zusje. Iedereen heeft haar vastgehouden. Ze staan ook met haar op de foto. Door de tranen van alle familie, kwamen bij mij ook pas de tranen los. In eerste instantie huilde ik niet vanwege mezelf, omdat het allemaal zo langzaam tot me doordrong. Eerst huilde ik omdat anderen zo verdrietig waren. Toen ze later allemaal weer weg waren (het was inmiddels al best laat, volgens mij) kreeg Remi ook een bed in de kamer en maakten we ons klaar voor de nacht. Lente had een koelbedje gekregen. De begrafenisondernemer had die gebracht tussen onze beide families door. Lente kwam naast mijn bed te staan. Ik had net genoeg puf om mijn arm op te tillen om haar te aaien. Ik wilde per se dat er een lichtje aan bleef. Ik was bang dat ik ’s nachts op de tast naar haar zou moeten zoeken. We kregen allebei een slaappilletje, maar ik heb de mijne niet gebruikt omdat ik toch nog heel slaperig was. ’s Nachts werd ik meerdere keren wakker, ongeveer om het anderhalf uur. Twee keer heb ik de zuster gebeld ’s nachts. De eerste keer rond een uur of twee omdat ik toen weer heel erg lag te trillen. Zodra ik echter op het knopje duwde ging het over. Toen realiseerde ik me pas dat het helemaal niet van de narcose kwam, maar van de spanningen. Die meneer heeft dat waarschijnlijk alleen maar gezegd om me te kalmeren en om me netjes te laten uitademen. Later wilde ik nog een keer water, daar mocht ik ook voor bellen. Ze waren heel lief voor me.

Lente direct na de reanimatie.

Deze foto's horen bij het verhaal eronder

2007-08-20T11:18:00.000+02:00

6. 7. 8.
9. 10.
---------------------------------------------------------

1. 2.

3. 4.

zaterdag 26 mei 2007, 23.32uur

2007-08-20T08:52:00.000+02:00

Wat een week. Wat een dag ook. Op dinsdagmiddag ons kindje kwijt geraakt. Nu de laatste nacht in het ziekenhuis. En de eerste nacht zonder Lente. Vanmiddag besloten we haar vanavond op te laten halen. Dat was heel moeilijk, want we wilden haar eigenlijk zo lang mogelijk houden (liefst nog zo'n 50 jaar). Toch wist ik ergens al dat het goed was. We besloten haar om te kleden.
Om half drie begonnen wij daar mee. Voorzichtig legden we haar op bed. Oh nee, eerst kozen we uit de twee jurkjes degene die we het mooist vonden. Gelukkig waren we het met elkaar eens. We kozen het jurkje dat Cathalijne en Kristel samen hadden uitgezocht. Een wit jurkje, gehaakt denk ik, zonder mouwtjes en met een lint net onder borsthoogte. Daaronder een roze rompertje met lange mouwen. Toen legden we haar op bed, op haar dekentje. Eerst trokken we de wit-groene slofjes uit. De witte sokjes lieten we aan. Daarna deden we het vestje uit. Tussendoor namen we foto's.
Daarna deden we het broekje uit. Het zat haar erg ruim dus dat ging vrij makkelijk. Haar beentjes waren koud en stijf maar zagen er nog erg lief en schattig uit. We kusten haar.
Het rompertje was het moeilijkst omdat er alleen drukkertjes aan de onderkant zaten. Haar lijfje was alleen al erg ingevallen dus ook dit zat haar inmiddels ruim. We konden haar armpjes er om de beurt uit halen en het rompertje langs haar lijf uittrekken, in plaats van langs haar hoofdje. Remi tilde haar nog even op zodat ik haar ruggetje voor het eerst kon zien. En natuurlijk ook voor het laatst. Haar ruggetje was al best blauw. We legden haar toen op het nieuwe rompertje, dat we gemakkelijk aan konden trekken omdat het ook drukkertjes aan de zijkant had. We deden samen evenveel drukkertjes dicht. Alles ging heel lief en teder. Tussendoor namen we nog steeds foto's. Onze handen waren groot en bruin, vergeleken met haar witten lichaampje. We hielden veel van haar terwijl we bezig waren en het voelde goed dat we zo rustig samen met haar bezig konden zijn.
Toen deden we het jurkje aan. Remi tilde haar hoofdje voorzichtig op terwijl ik het jurkje er voorzichtig overheen deed. Hij vertelde dat hij voelde dat het schedeltje los zat. Dat is altijd zo bij pasgeboren baby'tjes en bij haar kon het niet bijtrekken. We deden haar jurkje verder aan en toen zag ze er zo prachtig uit. We legden haar knuffeltje bij haar neer en we legden haar armpje er om heen. Remi legde een roos naast haar. Ze zag er heel rustig en vredig uit. Ik voelde dat het goed was en dat we het goed hadden gedaan. Ik werd er kalm van. Het was half vier toen we klaar waren. Om zeven uur kwamen Ivo en Elvira, zij brachten het kistje dat Ivo en Jan hebben gemaakt. Toen ze het lieten zien, voelden Remi en ik een overweldigende blijdschap en trots. Het was zó'n mooi kistje! Het allermooist er aan was haar naam, die er aan de zijkant ingezet was. LENTE. Dat staat er aan de zijkant op. Ik vond het zo mooi dat het echt een kistje speciaal voor haar is. Remi was ook heel, heel blij dat Ivo dat voor hem (voor ons, voor Lente) had gemaakt. We hebben Ivo en Elvira omhelsd en vooral Ivo uitgebreid bedankt en gezegd hoe prachtig we het vonden. Ze hadden ook wat dekentjes bij zich, waar we uit konden kiezen. We kozen een witte (gebroken wit) fleece-deken. Remi vouwde hem zo dat hij goed in het kistje paste. Toen gingen Ivo en Elvira weg. Wij hebben Lente toen opgepakt en we zijn met haar op bed gaan zitten. Het was toen tien over half acht. We hadden ruim de tijd om afscheid te nemen. Ik zei alle lieve dingen die in me op kwamen. Remi luisterde naar mij en zei dat hij vond dat ik heel mooie dingen zei. We zongen voor haar. Eerst huilend, daarna nog een keer rustig.
Op onze telefoons zochten we naar liedjes die we konden luisteren. Ik zette The Second You Sleep van Saybia op. We hoorden gelijk dat het een perfect liedje was voor het afscheid van Lente. We huilden er bij, maar wel rustig. We gaven haar veel kusjes. We keken lang naar haar, maar ook naar elkaar.
We luisterden nog naar een paar andere liedjes, maar die waren minder toepasselijk. Alles ging heel rustig en met veel liefde. Toen hebben we Lente op bed gelegd. Oh nee, eerst druppelde ik nog drie druppels bloed op haar mouwtje en één op haar kleedje. Ik schrok heel erg want ik dacht dat ik haar mooie kleertjes helemaal verpest had. Maar we depten het voorzichtig droog en Remi draaide Lente een kwartslag op het dekentje zodat je die druppel ook niet meer zag. Het mouwtje konden we ook een beetje draaien. Je zag er gelukkig niks meer van. Toch zei Remi dat het anders ook niet erg was dat er een paar druppels van mijn bloed op haar waren gevallen. Toen legden we haar dan op bed. We pakten het kistje en zetten het dat op het koeltafeltje waar ze al die tijd al op heeft gelegen. We schroefden samen het kistje open. Daarvoor hadden we allebei een knopje vast dat we los draaiden. We legden Lente helemaal samen in het kistje. We legden haar mooi recht en we vouwden het kleedje goed. We legden haar knuffeltje weer onder haar arm. Aan die arm zat ook een klein armbandje met haar naam erop dat we 's middags nog hadden gekregen van Vivian, Michel en Kristel. Ze zag er prachtig uit. We gaven haar weer veel kusjes. We gingen op stoeltjes naast haar zitten en we bleven naar haar kijken tot het negen uur was. Precies op tijd was Henk Jan er. We lieten hem en zijn collega binnen. Zij bekeken Lente en haar kistje en zeiden dat ze er mooi bij uitzag. We pakten het dekseltje van de kist. Ik vond het lang niet zo moeilijk als ik had gedacht om het er op te leggen omdat ik wist dat het zo goed was. Dat zei ik ook. Remi en ik draaiden samen de twee dopjes weer dicht. Tot slot legden we er nog een dekentje overheen dat Ivo en Elvira hadden meegebracht. We hadden haar trouwens nog wel allebei een heel dikke zoen gegeven voordat we het dekseltje er op deden.
Alles was goed toen ze haar meenamen.
En dat is het nu nog.
Nu hoop ik dat we lekker zullen slapen.
Morgen weer een nieuwe dag.

Dag Lente. Dag lieverd.

"Hé, leuk, die leest ook mee!"

2007-08-19T18:58:00.000+02:00

Steeds als ik m'n verhaal even kwijt wil, schrijf ik hier iets. Jij leest dit wanneer je er zelf om de een of andere reden behoefte aan hebt. Als je wilt reageer je, anders niet. Als ik benieuwd ben of er nog reacties zijn, kijk ik even, vaak meerdere keren per dag. "Ja!", denk ik, als ik zie dat iemand geschreven heeft. Gelukkig krijg ik via m'n mail ook een melding, zodat ik het niet mis als je bij een oud stukje iets schrijft.
Steeds vaker hoor ik van mensen dat ze regelmatig lezen, maar niet schrijven. Ik snap dat wel. Wat moet je ook schrijven? Toch ben ik blij als je het wel doet. Gewoon omdat ik dan weet, dát je meeleest. Want het is fijn dat zovelen meelezen, meevoelen, meeleven.

Dus voor iedereen die inmiddels heeft geschreven: DANK!

http://depers.republisher.modernmedia.nl/

2007-08-18T00:01:00.000+02:00

Gisteren stond er in "De Pers" een artikel over Vasa Previa. Het was een interview met Marlou van Dijck, de oprichtster van de Vasa Previa Foundation. Via haar stichting ben ik in contact gekomen met andere ouders (waaronder zijzelf) die ook door deze complicatie een kindje hebben verloren. Het was fijn om hier iets in de krant over te lezen. Alle aandacht is mooi meegenomen: wie weet verandert er in de toekomst iets en gaan artsen hierop controleren bij de 20 weken echo.

Via de site van De Pers (zie bovenaan) kun je het artikel nog lezen.
1. Ga naar die site
2. Kies voor donderdag 16 augustus
3. Klik bovenaan op "Toon inhoud"
4. Kies voor pagina 6/7. Het artikel staat op pagina 6, helemaal links bovenaan. Dan moet je "Toon inhoud" weer wegklikken, anders zit die er precies voor.
5. Wil je de tekst een beetje groter hebben, schuif dan bovenaan de pagina het streepje verder naar de plus.

Liefs!

Geschreven op vakantie

2007-08-14T12:10:00.001+02:00

Hier in Frankrijk merk ik opeens dat ik het ook mis dat iemand me aanspreekt met de vraag of ik zwanger ben. Ik merk dat het ook een manier is om nog eens tegen iemand te kunnen vertellen dat we al een kindje hebben, maar dat ze dood is gegaan. "Non, nous avons déjà une baby. Mais elle est tué. Ou elle est mort, je ne sais pas." Zo oefen ik stiekem een conversatie met een Franse mevrouw. "Excusez-moi," zegt zij dan. "Non, c'est ne pas de problème." Hoe ze dan heette? "Lente. C'est 'Printemps' en francais," zeg ik dan. En de mevrouw spreekt zachtjes haar naam voor zich uit. "Lantuh".
Ik denk dat het komt doordat Remi nu al anderhalve week de enige is met wie ik over haar kan praten. Ik mis de site denk ik, en de andere mensen om me heen die haar noemen. Met Remi is het toch anders.We gebruiken heel weinig woorden en we hebben ook zoveel samen beleefd, dat je bijna niks nieuws aan elkaar kunt vertéllen, omdat de ander het al weet.
Op het strand pak ik ongezien de fotootjes uit m'n tas, die ik van haar heb meegenomen. En terwijl ik van de foto's naar de kinderen aan het water kijk, rolt er heel zachtjes en onopgemerkt een traan naar beneden.

Terug thuis

2007-08-12T21:07:00.000+02:00

Bij de ondergaande zon speelt Remi 'The Second You Sleep' op de gitaar. We zingen er samen bij. Het maakt zo mogelijk nog meer indruk op me dan op de crematie. Nu zingen wij het zelf. Voor haar.

Gisteren kwamen we na drie weken weer terug thuis van een heerlijke vakantie. Bij de post zat een brief van Ranfar over Lente, tekeningen van Veere van Lente, brieven van het uitvaartbureau. In de woonkamer de computer met deze site, de vasa previa site, m'n mail, alles over Lente. Het tafeltje met de foto's. We zijn weer gelijk terug in het Lente-leven. Natuurlijk zijn we op vakantie ook veel met haar bezig geweest. Toch komt het hier weer hard aan. De tranen laten we daarom maar lekker stromen...

Op vakantie heb ik nog een paar stukjes tekst geschreven op het laptopje. Die zal ik ook gelijk plaatsen:

As

Ik ben in de camper het keukentje aan het opruimen als Remi me roept: "Bar, wil je even zo'n plastic zakje pakken en me even helpen?". Uit de kast pak ik een groentezakje. Buiten zie ik Remi met de barbecue in zijn handen staan. Gisteren hebben we heerlijk gebarbecued met verschillende soorten vis. De barbecue is nu al helemaal gedemonteerd. Alleen het restant van de kolen moet er nog uitgegooid worden. Ik rol het zakje open en houd het open voor Remi. Hij kiepert alles in het tasje. Het valt er netjes in. Maar terwijl ik er een knoop in leg, zie ik opeens de as die ik vasthoud. As. Als versteend blijf ik er even naar kijken. Lente. As. Op dat moment kijkt Remi me aan en gelukkig begrijpt hij me meteen. Stil slaat hij zijn armen om me heen en houdt me stevig vast.

Zwanger

Vivian is zwanger. En Elvira en Monique en de vriendin van Jaap. Ik kan alleen maar blij zijn voor ze, voor allemaal. Ik heb geen moeite met zwangere vrouwen. Ik zie ze op straat, op het strand, in de winkels. Ik was ook zwanger. Daarvan heb ik niks moeten missen. Ik heb zelfs de volledige 42 weken gekregen. En daar had ik nog plezier van ook! Zwangere vrouwen kan ik wel hebben.
Maar straks gaan ze stuk voor stuk bevallen. Dan komen er kleine baby'tjes, waar Remi en ik naar gaan kijken, die wij misschien ook vast gaan houden. Want ook al weten wij als geen ander dat het ook mis kan gaan -en hoe- deze vrouwen krijgen hun kindjes vast en zeker. En daar zie ik wel behoorlijk tegenop. Die nieuwe kindjes vasthouden, die eigenlijk jonger zouden moeten zijn dan Lente, maar die elke dag ouder worden dan zij ooit is geweest. Voelen hoe zo'n lijfje voelt, als het warm is en niet koud en stijf. Kijken hoe ze slapen, en weten dat zij wél straks hun oogjes open doen. Beschuit met muisjes eten, terwijl bij ons de beschuitpakken nog steeds in de kast staan.
Stiekem hoop ik dat het allemaal jongetjes worden. Zonder haartjes. Zodat ze in elk geval in de verste verte niet op haar lijken.

-Ik heb nog 1 tekstje geschreven, maar dat plaats ik een andere keer nog wel, morgen ofzo.

Vanuit Frankrijk

2007-07-27T15:19:00.000+02:00

We zitten nu samen in een internetcafeetje (lastig dat de toetsenborden hier niet hetzelfde zijn...) en ik heb net even kunnen lezen wat er nog is geplaatst terwijl wij weg zijn. Het is heel prettig om toch weer even te lezen en te schrijven over Lente. We praten er samen natuurlijk ook over, maar dat is op een andere manier.

Verder genieten we lekker van elkaar, de ritjes in de camper en het mooie Frankrijk. We doen heerlijk op het gemakje (rond twaalven de camper open doen, op het gemakje op zoek naar een baguette en daarna eens op de kaart kijken waar we heen zullen rijden vandaag). We zijn al een paar keer erg lekker uit eten geweest, met lekkere wijn en veel vis, vlees en kaas. En we hebben gekayakt (vreselijke spierpijn!!) en gefietst. Nu zijn we op weg naar Granville, aan de kust.

Tot gauw allemaal hoor.

Vakantie

2007-07-21T16:20:00.000+02:00

De komende 2 1/2 week zijn we weg. Daarom is er dan geen activiteit op de site. Zodra we terug zijn pak ik de draad weer op! Ik hoop dat je dan weer komt lezen. Reageren op (oude) stukjes kan natuurlijk altijd (en dat wordt ook gewaardeerd)! Tot dan allemaal. Veel liefs van Barbara en Remi.

Op vakantie

2007-07-21T12:47:00.000+02:00

We hadden deze camper nooit gekocht als Lente niet was doodgegaan. We waren misschien niet eens op vakantie gegaan. We hadden niet vier avonden per week op de tennis gezeten de afgelopen dagen. We zouden niet naar de Gentse feesten zijn gegaan en we zouden De Parade in Den Haag ook over hebben geslagen. Volgend jaar zouden we dat pas weer doen, omdat Lente dan makkelijker mee kon, of lekker uit logeren zou gaan.
Nu doen we al die dingen wel. En we genieten er ook van.
We gaan straks op vakantie, rond vier uur vanmiddag. Eerst naar Gent en daarna verder naar het zuiden. We nemen een paar foto's van Lente mee. En de laptop, want schrijven, dat doen we allebei graag. Of we veel aan haar zullen denken? Of we haar zullen missen? Of we toch gaan proberen van elke dag een feestje te maken? Ja. Natuurlijk.

Neuzen-neuzen

2007-07-20T19:45:00.000+02:00

De zaterdag voor de geboorte van Lente gingen Remi en ik uit eten met Iris en Rob. Hoogzwanger zat ik in de Mug. We wisten allemaal dat dit de laatste zaterdag zonder kindje zou zijn. Lente zou hoe dan ook deze week geboren worden. Het was een heel gezellige avond, waarvan vooral het neuzen-neuzen met Rob ons allevier is bijgebleven. Een week later, op zondagavond waren Remi en ik in het rouwcentrum bij Lente. Ook toen heb ik geneuzen-neusd, maar dit keer met haar. Ik weet niet of ik er aan gedacht zou hebben om dit met haar te doen, als ik dat de week ervoor niet net gedaan had.

Als je weet dat je je kindje nog maar twee keer zult zien, dan probeer je haar zo goed mogelijk in je op te nemen. Zó goed, dat je je het je leven lang nog herinnert. Nu probeer ik af en toe beelden te zien die niet op een foto staan. Maar ik merk nu al dat dat heel moeilijk is. Van bijna elk moment hebben we foto's, dus ik weet niet altijd of ik het me goed herinner of dat ik een foto voor me zie. Alleen van de nachten en ochtenden hebben we geen beelden vastgelegd. Dan lag ze op haar koelbedje vlak naast me en als ik 's nachts wakker werd -we hadden een lichtje aan- dan raakte ik haar even aan en dan fluisterde ik haar naam. Dát beeld zie ik nog goed voor me. Dat beeld is van mij alleen. Dat staat niet op een foto, maar dat staat in mijn geheugen gegrift. Hoop ik.

Lieve mama

2007-07-20T01:56:00.000+02:00

Mam, ik wil je graag zeggen dat ik het fijn vind dat je zo meeleeft/meeleest. Ik begrijp dat het voor jou extra moeilijk is. Ik merk dat bij Jan en Toos ook. Je hebt zelf verdriet om het verlies van Lente en je voelt daarbij ook nog eens verdriet omdat je kind verdrietig is. Zeker nu wij gevoeld hebben hoeveel je gelijk van je kind houdt, zodra je het vasthoudt, begrijp ik dat. Maar mam, als je dat kan, hoef je je om ons niet ongerust te maken. Voel je verdrietig om Lente, want haar moeten we missen. Wij zijn er nog, wij leven, wij komen er wel. We gaan door diepe dalen, maar wij komen er wel. Het is niet makkelijk, maar we hebben elkaar. En als je je bedenkt hoeveel mensen er dan nog eens om ons heen staan... Wij zijn samen sterk, Remi en ik. En dat ben jij ook.

Plaatselijke bui

2007-07-19T18:13:00.000+02:00

Het was heerlijk vandaag aan het strand. Warm, maar met een lekker windje. We gingen naar Dishoek, omdat Jochum en Dorien daar in een huisje zitten deze week. We speelden wat met de kinderen, kletsten, dronken en aten wat, lazen een tijdschrift en misten Lente. 'Zo'n huisje zou ook leuk zijn met Lente', denk je onbewust. 'Ik denk dat ze het ook wel lekker zou vinden met haar voetjes in dat badje', denk je onbewust. 'Hoe zou ik haar flesje hier opwarmen? Oh ja, dat kan gewoon in een pannetje', denk ik onbewust. En als we naar huis lopen, opeens wel bewust, denk ik: 'Niks is meer écht heel leuk. Want alles was leuker geweest als ze er nog wel was.' En tegen Remi zeg ik: 'Er is altijd een wolkje. Al is de hemel nog zo blauw.'

2007-07-19T13:29:00.000+02:00

Wij gaan naar het strand! En gisteravond waren we tot laat op de tennis. Dus: nog niet echt (tijd voor) een nieuw verhaal/bericht. Maar dat is misschien ook goed nieuws, toch?!
Liefs!

door Remi

2007-07-17T23:43:00.000+02:00

Een foto van haar voetjes en verder nog een hoofdstuk uit Remi's verhalen.

Zondag 8 juli 2007

Ik kreeg een pakje in mijn handen gedrukt. Het was textiel. Opgevouwen. Haastig liep ik achter het bed aan. De gangen door. Rechtsaf, linksaf. “Wat is dit?” vroeg ik, terwijl twee grote klapdeuren met een elektrisch pasje werden geopend. Het was een pak voor de operatiekamer, dat ik moest aantrekken. Een mondkapje kreeg ik ook. En een mutsje. Vlak voordat ik naar binnen ging trok ik het pak aan, over mijn kleren heen. Ik zag dat het druk was binnen. Waar moest ik gaan staan? Wat moest ik doen? Twee zusters hielden zich met mij bezig. Ik kon op een krukje gaan zitten.
Vanaf dat moment zag ik alleen nog maar ogen.
Er werd geroepen.
Ik zag ogen. Vlak boven de mondkapjes, net onder de mutsen: ogen.
Rustige ogen en ogen in paniek. Waar kwamen al die mensen vandaan? Wat een drukte. Iedereen stond klaar voor een geplande operatie. Iedereen was al aanwezig. Snel. Geen tijd te verliezen.
Ogen die mij verontrustten, ogen die mij geruststelden. De anesthesist haastte zich, keek mij tussendoor even aan, gaf mij een knikje. Alles komt goed, las ik in zijn blik.
Ogen die mij aankeken, ogen die mijn blik ontweken. Wisten zij iets? Wisten zij het toen al? Was de wedstrijd al gespeeld?
Ik richtte mij op Barbara en vond haar ogen, haar blik. Een lach van haar. Haar duim omhoog. Wat een warmte, wat een kracht. In al deze hectiek. In al haar pijn. Een lach.
Probeerde zij mij daar, op dat moment, gerust te stellen? Wat een geweldige vrouw! Mijn vrouw!
Ik lachte terug. Ze kon mijn lippen niet zien. Ze zag het in mijn ogen. Ik hou van haar.

29 mei 2007, een indrukwekkende dag, alweer zes weken geleden.

2007-07-17T00:20:00.000+02:00

De enorme hoeveelheid witte bloemen was echt overweldigend. Iris heeft na afloop een paar mooie bossen samengesteld die we nog een paar dagen thuis hebben neergezet. Zo konden we nog iets langer het gevoel, dat al die bloemen gaven, vasthouden.

De avond voor de crematie heb ik Vivian gebeld om te vragen of zij ervoor kon zorgen dat de geboortekaartjes tijdens de plechtigheid ophingen. Zij heeft er, met onder anderen Michel en Kristel, voor gezorgd dat alles er zo mooi uitzag de volgende middag.

Het kistje met Lentes naam erin (als je heel goed kijkt, kun je het zien, linksonderaan) gemaakt door (oom) Ivo. Haar donkerblauwe capuchontruitje met haar naam erop in stoere gouden letters, haar foto, een bloem uit de tulpenboom uit de tuin... Samen zag het er heel mooi uit.

Deze schilderijen had (oma) Toos gemaakt kort voordat Lente geboren was. Toevallig (!) was het thema 'lente'...! Toevallig (!) zijn het twee schilderijen, één van de lente in volle bloei en één van de lente ná de bloei. Het blijft een bizar verhaal.

2007-07-15T23:28:00.001+02:00

Even voor de goede orde: ik weet niet waarom het woordje 'worden' opeens kleiner is. Het heeft geen diepere betekenis hoor!! Foutje van de computer (of van de maker van deze site).

Remi schrijft

2007-07-15T23:16:00.000+02:00

Bijna elke dag schrijft Remi nu. Ik heb gevraagd of ik eens iets van hem mocht plaatsen, hier.

Zaterdag 23 juni 2007

De lente is voorbij. De zomer is begonnen. Dat betekent dat de dagen korter worden. Donkerder. Zal ik van deze zomer kunnen genieten, nu hij zo anders zal zijn dan verwacht?
Ik ben vader.
Mijn lieve kleine dochtertje heeft mijn leven veranderd. Ze zal er altijd zijn. Als ik alleen ben zal ik voor haar zingen, zoals ik voor haar zong toen ze in de buik zat.

“Kleine poppedijne.
Lente is m’n kleine.
Lente is mijn grote schat.
Lieve Lente, wist je dat?”

Met mijn oor tegen Barbara’s navel. En steeds als ik dan stopte met zingen, dan gaf Lente een schopje. En dan zong ik nog een keer. Het enige spelletje dat ik met haar gespeeld heb. Zingen. Stoppen. Even wachten. Een schopje, een duwtje. En weer zingen. Nog een keer!
Zal ik van dit leven kunnen genieten, nu het zo anders zal zijn dan gehoopt?

Ik ben mijn dochter kwijt. Ik zoek haar op het strand. Steeds roep ik haar naam. Ongerust kijk ik ook naar de zee, de golven. Zou ze…? Ik ren over het strand, kijk achter de strandhuisjes. Heeft iemand mijn dochter gezien? Ze zat hier net nog te spelen. Met haar emmertje en haar schepje. Van opa en oma had ze dat gehad. Ik ben haar kwijt. Helpt er dan niemand zoeken? Donkerbruine haren heeft ze. Een mooie volle bos. Ze liep hier langs het water. Bruine ogen. Mooie, vrolijke ogen. Ik zoek mijn dochtertje. Lente! Lente!

Tegenslag

2007-07-14T02:44:00.000+02:00

Een leuke avond... tennis, biertjes, zon, nog wat biertjes, een loterij, andere mensen...
Het begon goed. Remi en Geurt wonnen de finale en werden kampioen in de Heren Dubbel 8. Ik kocht wat lootjes, want ik had het gevoel dat ik iets ging winnen. Misschien die mooie tennistas? Een broodbakmachine, een tosti-apparaat, golfballetjes, een rugzak? Mijn voorgevoel klopte. Ik won iets. En de volgende prijs...! 4 Paar kindersokjes en wat slabbetjes! Nummer 393, oranje!
Dan nog maar een biertje.
Een paar uur later (de 'prijs' had ik weggegeven aan Geurt) had ik voor het eerst sinds lange tijd heel wat biertjes op. Het werd weer leuk op het feestje. Lekkere muziek. Dansen met Remi.
"Zwangere vrouwen horen niet te drinken.", hoor ik opeens, net boven de muziek uit. Het dringt tot me door. Het gaat over mij. Ík hoor niet te drinken, vinden een paar dames aan de bar. Ik zeg het tegen Remi. Hij probeert me gerust te stellen, maar het is al te laat. Ik ben op slag mijn blije gevoel kwijt. Ik ben zwanger, in andermans ogen, want ik heb een dikke buik. Ik hoor niet te drinken. Weten zij veel dat ik al bevallen ben. Dat die buik het restant is van een prachtige zwangerschap. Dat wij al een dochtertje hebben. Maar dat ons kindje wel dood is! Weten zij veel!
En ik kan ze geen ongelijk geven. Ik vind ook dat zwangere vrouwen niet horen te drinken. In elk geval niet zoveel als ik vanavond deed. Maar ik ben geen zwangere vrouw! Ik ben Barbara, ik ben de moeder van Lente. Lente, die dood is gegaan bij de bevalling. Domme pech, zeggen ze.

Domme pech. Zeldzaam. Zeer zeldzaam.

Afscheid nemen van Lente op school

2007-07-13T15:24:00.000+02:00

Op donderdag 31 mei lieten de kinderen uit groep 5 en 6 (onze klassen) ballonnen op. Remi en ik zijn toen gaan kijken. Er hingen ook wat geboortekaartjes van Lente op. Alle kinderen waren rustig en lief. We hebben ze kunnen bedanken voor alle lieve dingen die ze geschreven, gemaakt en gekocht hadden. Zoveel brieven, tekeningen, knuffels en bloemen hadden we nog nooit gezien. Na het oplaten van de ballonnen zijn we nog even in onze klassen gaan praten. Ze stelden vragen als: "Wat gaan jullie nou met de kamer doen?", "Wat was het eerste dat je deed toen je het hoorde?" en "Waarom is je buik nu nog dik dan?".
Ik vond het fijn om met ze te praten. Het was super geregeld op school. Bedankt daarvoor!

Brief aan Lente

2007-07-12T00:03:00.000+02:00

Vandaag en gisteren was Anneclaire (5) bij ons aan het logeren. Vanmiddag hadden Cathalijne en ik haar meegenomen naar Parc Central, waar we wat gingen drinken. We gaven haar een roze potlood en een roze schrijfboekje cadeau. Ze dacht even diep na en zei toen: "Ik ga een brief naar Lente schrijven. Hoe schrijf je Lente?" Ik schreef haar naam op een bierviltje. Anneclaire ging aan de slag. Toen ze klaar was zei ze: "En nu wil ik schrijven 'Als je groot was geworden wou ik wel met je spelen.'" Ik zei dat ze dat wel met haar eigen letters mocht schrijven. Ze ging aan de slag en schreef 'Anne' (ze nam 'eigen letters' letterlijk). Daarna vroeg ze hoe ze 'Lente is lief' moest schrijven. Ook 'lief' kwam op het bierviltje en in haar brief. Ze schreef haar naam eronder en maakte het af met wat hartjes. "En nu?", vroeg ik. Weer dacht ze even diep na. "Ik weet het al! De brief moet aan een ballon en dan kan 'ie zo in de lucht naar de hemel!" "Da's mooi," zei ik, "maar ik weet niet of Lente 'm al kan lezen; ze is nog maar zo klein." "Dat geeft niks. Jezus kan wel lezen."

Nog een fotootje van ons lief kindje...

2007-07-09T20:28:00.000+02:00

Nog geen uur na haar geboorte, net lekker gewassen. Deze foto stond trouwens ook bij haar kistje tijdens de crematieplechtigheid. Ik wilde graag haar lijfje laten zien, met die lekkere baby-beentjes enzo.

gesprek in het ziekenhuis

2007-07-09T20:11:00.000+02:00

Het was een fijn gesprek. We hebben uitgebreid zitten praten (meer dan een uur), dat voelde goed. We hebben al onze vragen kunnen stellen. In augustus krijgt dit gesprek nog een vervolg omdat dr. Schipper nog contact gaat opnemen met collega's van andere ziekenhuizen. Hij gaat bijvoorbeeld navragen hoe daar het beleid is wat betreft de screening van vrouwen met een verhoogd risico op Vasa Previa. In dit ziekenhuis bleek geen Color Doppler echo mogelijk te zijn (nodig om deze complicatie van tevoren op te sporen). Verder hebben we het over allerlei andere dingen gehad. We hebben de kaart, die ik geschreven had voor al het personeel, gegeven. We zijn al met al toch vooral heel tevreden over hoe het gegaan is in het ziekenhuis. Fouten worden altijd en overal gemaakt, maar ik ben me vooral bewust van alle zorg en liefde die we hebben gekregen. Na het gesprek zijn we lekker bij Soif in de zon gaan eten. Met lekkere rode wangen (van het zonnetje of van de kriekjes..?) zit ik nu weer thuis. Fijn dat je dit hebt gelezen, tot later!

Dit zitten we dan samen te zingen/spelen...

2007-07-09T00:07:00.000+02:00

Dit nummer draaiden we op de crematie van Lente. Later hebben we de akkoorden opgezocht. Nu spelen en zingen we het regelmatig samen. Het nummer krijgt daardoor iets fijns, het is prettig om te doen. Ik ben blij dat het geen 'rotnummer' geworden is... Daar is het te mooi voor. Voor de muzikanten onder ons:

The Second You Sleep, Saybia

Vers. 1.
E Am
You close your eyes
E Am
And leave me naked by your side
C#m
You close the door so I can’t see
B
The love you keep inside
A
The love you keep for me

Vers. 3

It fills me up
It feels like living in a dream
It fills me up so I can’t see
The love you keep inside
The love you keep for me

Chorus:

C#m A
I stay to watch you fade away
E
I dream of you tonight
B
Tomorrow you’ll be gone

It gives me time to
C#m A
Stay to watch you fade away
E
I dream of you tonight
B
Tomorrow you’ll be gone
A
I wish by God you’d stay

Vers. 3

I stay awake
I stay awake and watch you breath
I stay awake and watch you fly
Away into the night
Escaping through a dream

Chorus:

Staaaaaaaaaaaaaay
Staaaaaaaaaaaaaay

Chorus:

Stay awake
Staaaaaaaaaaaaaay
Staaaaaaaaaaaaaay
I wish by God you’d stay

Terug naar het ziekenhuis

2007-07-08T23:44:00.000+02:00

Morgen (maandag) moeten we voor het eerst weer terug naar het ziekenhuis. We hebben dan het nagesprek met de gynaecoloog die de keizersnee heeft uitgevoerd, dr. Schipper. Zo'n gesprek is op zich standaard, maar in ons geval is het wel bijzonder natuurlijk. We hebben net samen alle vragen die we willen stellen op een rijtje gezet. Ik zie er wel tegenop om weer in het ziekenhuis te zijn. De plek waar we alles zo intensief hebben beleefd. Ik heb het altijd al een rotplek gevonden, omdat je er sowieso alleen maar komt als er iemand ziek is.. Ik was me er zeven weken geleden juist erg van bewust dat we er nu voor iets goeds heen gingen. Ik dacht dat we er eindelijk blij in en uit zouden gaan. Nu zal het zwaar zijn om daar weer binnen te stappen. Ik hoop dat het gesprek prettig zal verlopen en dat we antwoorden zullen krijgen op al onze vragen.
Ik laat het morgen weten, hier op deze plek!
Liefs

Lentes mooie lichte kamer

2007-07-07T02:28:00.000+02:00

Het bedje kregen we van Albert en Nandy

Deze commode stond vroeger bij ons thuis, toen nog in het blauw.

De bank waarop we haar 's nachts de fles hadden willen geven.

Deze foto's zijn al een paar weken voor haar geboorte gemaakt. De kamer was toen nog niet hélemaal af, maar goed... Je kunt in elk geval zien dat het een lekker lichte kamer is. Alle meubeltjes hebben een of ander verhaal, omdat we niks nieuw hadden gekocht.

2007-07-07T02:12:00.000+02:00

He Toos, zoals beloofd een foto van Lente met haar opa en oma! Eén van de laatste momenten met Lente, in het rouwcentrum waar ze de laatste drie dagen van de week lag. Op deze foto kun je ook mooi zien hoe geweldig jullie hebben meegeleefd en er ondanks jullie eigen verdriet steeds ook waren voor Remi en voor mij. Dank je wel voor alle liefde en goede zorgen.

2007-07-07T01:49:00.000+02:00

Wat fijn om de eerste reacties te lezen! Bedankt voor het kijken en alle lieve woorden. Mam, ik geef je binnenkort écht meer foto's hoor. Ik zal er nu nog wat bij doen, speciaal voor jou!! Ier, fijn dat je deze blog gelijk stalkt. Zou je moeder dit nu ook weer gestoord van je vinden, of is dit juist wel oké? Ik weet dat zij namelijk gewoonlijk ook denkt dat je gek bent, dat je zo graag weblogs leest... Hihi.

Lieve mensen van de Vasia Previa site, bedankt voor de belangstelling!!

Liefs!

Trotse ouders van een superdochter!

2007-07-05T13:19:00.000+02:00

Foto gemaakt op dinsdag, een paar uur na de bevalling. Ze kon nog niet op m'n buik liggen, vanwege de wond. Het was fijn om met z'n drieën op de foto te gaan, toch heel trots op ons kindje. Zo kun je goed zien dat we nu wel een papa en mama zijn!

2007-07-05T12:02:00.001+02:00

Tante Cathalijne met Lente.

Oma met Lente.

2007-07-05T11:56:00.000+02:00

Op zaterdag hebben we haar omgekleed. Het uitgebreide verhaal daarover zal ik binnenkort plaatsen. Moet ik nog uittypen... In dit jurkje is ze in elk geval gecremeerd. Haar knuffel had ze steeds bij zich.

Remi's tekst op de crematie

2007-07-05T00:34:00.000+02:00

Lente, lieve Lente,

je was zo gewenst, zo welkom. We hadden je zoveel willen geven. Zoveel aandacht, zoveel liefde. Wij waren voor je klaar en de wereld was voor je klaar. Zelf was je er ook klaar voor.
Je was stiekem heel erg mooi geworden in de buik van je mama. Puntgaaf. Niks mis mee, zeiden de dokteren. Prachtig meisje, graag hadden we ook je innerlijk leren kennen. We waren zo benieuwd naar je. We hadden je lach willen horen. We hadden je tranen willen drogen. Een pleister willen plakken. We hadden je in slaap willen wiegen. Een liedje voor je zingen. We hadden ’s morgens vroeg wakker gemaakt willen worden. We hadden een schommel voor je opgehangen onder de tulpenboom in de tuin. We hadden overal bij willen zijn.

Over deze nieuwsgierigheid en deze verlangens heb ik tijdens de zwangerschap een gedicht geschreven.

Mag ik erbij zijn als je je eerste stapjes doet?
Mag ik erbij zijn als je huilen moet?
En mag ik je troosten en dan wiegen
in mijn armen laten vliegen
door de kamer tot je schatert
en dan samen even later
op de bank weer even rusten
en de pap die we niet lusten
nog even laten staan
en daarna weer verder gaan
met het vliegen, met het lachen,
met het spelen op de grond.

Mag ik jouw eerste woordjes horen?
Mag ik jouw brabbeltaal verstaan?
En mag ik lachen om je grapjes
en je soms mislukte stapjes
en je vangen en weer gooien
en weer vangen en een mooie
sprookjesprins voor je verzinnen
een gesprek met je beginnen
en jij zegt iets onverstaanbaars
ik herhaal iets onherhaalbaars
en we lachen en we spelen
en we vliegen in het rond.

Het zullen deze kleine dingetjes zijn die we het meest zullen missen. Als we ergens een lege schommel zien slingeren in de wind. Of als ik de ton met knikkers zie staan, die ik heb bewaard sinds ik een jongetje was.
Wat een begin moest worden, werd een einde. Alles veranderde op dat ene noodlottige moment waar begin en einde, leven en dood, blijdschap en verdriet, samenkwamen.
In de eerste uren na de bevalling, toen ik met Lente in mijn armen naast Barbara zat terwijl ze bijkwam van de narcose, was dit het eerste dat ik op papier zette:

Op de grens tussen
geboorte en baby
stopte zij met leven.
Op de grens tussen
leven en dood
zag ik haar toekomst even.

Op de grens tussen
warm en koud
hield ik haar in mijn armen.
Ik kuste haar,
ik streelde haar,
ik wilde haar verwarmen.

Op de grens tussen
blijdschap en verdriet
kon ik niets dan wenen.
Op de grens tussen
trots en pijn
telde ik vingers, tenen.

Op de grens tussen
nu en eeuwig
werd het een kort nooit.
Ik keek naar haar,
ik hield van haar,
meer dan het nu of ooit.

Op de grens tussen
geloof en ontkenning
hield ik haar voor het raam.
Op de grens tussen
sterk en gebroken
huilde ik haar naam:

Ann Amelie Lente

2007-07-05T00:16:00.000+02:00

Deze foto is gemaakt op woensdag 23 mei. Op dinsdag had ik nog zoveel last van de narcose en de eerste schok, dat ik nog niet eens echt goed naar haar had gekeken. Gelukkig konden we haar lang bij ons houden en heb ik uiteindelijk goed de tijd genomen om haar uitgebreid te bestuderen...
Wat een mooi meisje was ze toch. Zo'n mooie kop vol haren, net als haar papa! We hadden de babyfoto's van onszelf pas nog bekeken, dus we herkenden Remi direct toen we Lente zagen!

2007-07-05T00:13:00.000+02:00

Hallo allemaal,
Op deze site komen foto's van Lente te staan. Wie wil kan dan naar haar kijken! Iris, ik reken in elk geval op jou als trouwe bezoeker ;), hihi.
Liefs!

2007-07-05T00:12:00.001+02:00

test